Танланган асарлар

Асетнинг қўли қалт-қалт қилади. Жаҳли чиқиб турибди.

– Мана, битта семиз қирғовулдан ажраб қолдик, – деди хафа бўлиб. – Ҳали милтиқнинг тепкиси очиқ турганда отган бўлардик.

Р?ндамадим.

…Бироз юрганимиздан кейин тўқайдан чиқа бошладик. Узоқ-узоқлардан милтиқнинг бўғиқ тову-ши келади.

Қаердадир, яқин ўртада овчиларнинг қий-чуви, қийқириғи эшитилади. Асет товуш чиққан томонга қараб туриб:

– Овчилар, – деди. – Този билан қуён овлашиб юрган бўлса керак.

Сал вақт ўтмай, икки отлиқ тўқай ичидан қорни чангитиб чопиб чиқди. От устидагилар олдинга қараб, қамчинларини ҳавода ўйнатишиб, бир-бирларига гал беришмай қийқиришар, биридан бири ўзишиб чопишар эди.

– Ҳув анавини қара, – деди Асет тахминан отлиқлар чопиб келаётган жойдан икки юз-уч юз метрча олдинни кўрсатиб. – Този. Қуённи қувлаб кетяпти!

Қарасам, бир сур този! Ўзи ҳам каттакон, узун.

Чопганида яна ҳам чўзилиб кетарканми? Този яқинлашай деб қолганида қуён бир томонга чап беради, този бўлса эпкини билан анча жойгача қорни чангитиб сурилиб ўтиб кетади. Яна ўзини ўнглаб изига тушаман дегунча, қуён анча жойга бориб қолади. Яна етай деб қолганида чап беради… Тағин узоқлашади. Този тағин қорни чангитиб қувади.

– Жуда эпақаси йўқ този экан, – деди Асет қараб туриб. – Яхши този қуённи ўзидан бунчалик узоқлаштирмайди. Дарров етиб, олдинги оёғи билан чалиб йиқитади.