Танланган асарлар

– Ваалайкум… Р?Рµ, сен тунов РєСѓРЅРіРё Нукусдан мен билан келган бола эмасмисан? – деди Қалли ота кулиб. – РћРІРіР° чиқдингларми? Баракалла. РќРёРјР° отдинглар?

– Қуён, – деди Асет.

– Ҳа, тузук, – деди Қалли ота отдан тушиб. Қўлида чарм қўлқоп, бир парча қизил гўшти бор. Қушнинг кўзлари ўйнаб, ҳалиги гўштни жон-жаҳди билан юлқиларди.

Қалли ота бизлардан яна сўради: – Кун совуқ эмасми?

– Йўқ.

– Бурунларингнинг учи қизариб кетибди-ю, тағин совуқ эмас дейсанлар-а. – У қўлқопини ечиб, қушни пастга қўйди-да, отининг айилини маҳкамлаб торта бошлади. От типирчилаб бир жойда туролмай қолди.

Қаттиқ қисди шекилли. Чол ҳали кучли экан, деб қўйдим. Қаҳрамон бўлганича бор экан. У айилни тортиб бўлиб, қанжиғада бошини пастга қаратиб оёғидан осилган катта эркак қирғовулни ечиб олди. – Ма, болам, меҳмон экансан.

– ЙЎғ-э, ота… – дедим шошиб.

Асетнинг ҳам кўзи ёниб кетди.

– Ол, болам, овнинг расми шундай бўлади. Меҳмонга ов бойланади.

Юрагим, олавер, тентак, деб гупиллаб уриб турибди. Олай, десам… Ахир буни ўзимиз овламаганмиз-ку? Қорхатнинг шартларига тўғри келмайди. Нима қилиш керак?

Мен иккиланиб турганда Қалли ота қирғовулни белимга бойлаб қўйди.

Анча РѕТ“РёСЂ экан. Р?РєРєРё килоча чиқса керак.

– Ота, – деди Асет оёғи билан қор чизиб. – Қирғовул берганингизни ҳеч кимга айтмайсизми?

Чол ҳайрон бўлиб бироз қараб турди-да:

– Нега? Бир гап борми? – деб сўради.