СЎЗ

Хуллас, биринчи учрашув менда ниҳоятда чуқур таассурот қолдирди.

Кексайганда кишини ёлғон гапиргиси келмайди, ўша пайларда мени ҳам В«Р?РєРєРё муҳаббат», «Муқаддас», «Тилла СѓР·СѓРєВ», «Матлуба» каби қиссаларим чоп этилиб РІР° китобхонлардан Р±РёСЂ Т›РѕРї хат олиб, (Пиримқулнинг ҳам «Уч илдиз» романи РґРѕРІСЂСѓТ› Т›РѕР·РѕРЅРёР±) Р±РёСЂ РѕР· талтайиб юрган кезларимиз СЌРґРё.

Шу сабабдан бўлса керак, осий банда мен илк бор «Жамила»ни ўқиганимда сал чирансам, бу қиссани мен ҳам ёза олардим, деган ўйга ҳам боргандим. Сал ўтмай, Чингизнинг «Оқ кема» ва «Алвидо, Гулсари» деган қиссалари чоп этилди-ю, у бас келолмайдиган ноёб истеъдод эканлигига дил-дилимдан иқрор бўлдим.

1973 йили менинг «Улуғбегим» нашр қилинди. Кўп ўтмай роман рус тилига таржима қилиниб, «Дружба народов» журналида босилди, чет эллардан илк шартномалар кела бошлади. Кунлардан бирида кечқурун ишдан қайтсам, умр йўлдошим Марямхон кулиб қарши олди:

– Сизга хушхабар бор.

Суюнчи беринг.

У қўлини орқасига қилиб, кулимсираб турарди. Бундоқ қарасам қўлида узун конверт. Шартта юлиб олдим.

Марямхоннинг хушхабар дегани Чингиздан келган хат экан.

Бир соат қандай ўтиб кетганини билмайман.

Бошда айтганимдек, ниҳоятда суҳбати ширин, дунё ва ҳаёт тўғрисида теран мушоҳада юритувчи доно инсон, Чингиз бу сафар ҳам жуда кўп қизиқ ҳангомаларни гапириб берди. Ўшанда мен биринчи марта ундан Андрей Сахаров тўғрисида эшитдим.