Алиф

Кейин менга мурожаат қилади:

– Ҳозир бошимдан кечираётганларимни биласанми? Севгилим вафот этган ва ҳар куни нафас олиб чиқараверганим билан барибир энди бахтли бўла олмайман. Мен ҳам бошдан-оёқ ярадорман. Менинг ҳам яраларимдан қон оқиб ётибди. Бу қиз нима ҳақида гапираётганини жуда яхши тушуниб турибман.

Сенинг чуқур шахсий сабаблар туфайли ушбу саёҳатга отланганинг ҳам менга аён. Аммо Ҳилолни ташлаб кета олмайсан. Агар китобларингда ёзганларингга ўзинг ҳам ишонсанг, атрофингдагилар ҳам сен билан бирга ўсишига йўл беришинг керак.

– Ҳа, яхши, – дейман мен.

 – Дўстим ҳақ. Бундан ташқари, ростдан ҳам мен поездга хўжайин эмасман. Шунинг учун ёдингизда бўлсин, мен доим одамлар орасида бўламан ва суҳбат учун имконимиз жуда кам бўлади.

Машина яна йўлга чиқади ва кейинги ўн беш дақиқани буткул сукунатда ўтказамиз.

Барглар тўкилган хиёбонга кириб борамиз. Ҳилол қаерда тўхташни кўрсатади. Машинадан сакраб тушиб, дўстим билан хайрлашади. Мен уни дўстлари яшайдиган уйнинг остонасигача кузатиб қўяман.

Эшик олдида у тезда мени ўпиб олади.

– Дўстингиз бошқачароқ тушунибди.

Лекин жуда ҳам севиниб кетганимда, у пулларини қайтишимни сўраб қолиши мумкин эди, – кулади Ҳилол. – Мендаги оғриқ уникичалик эмас. Аслида ҳозир ҳар доимгидан ҳам бахтлиман. Чунки белгиларга эргашишга сабрим етди ва энди ҳаммаси ўзгаришига ишонаман.