СЎЗ ҚИСМАТИ

Бунинг иложи ҳам йўқ-да, тўлқинлари қирғоққа тўш уриб оқаётган азим дарёни идишга солиб кўрсатиш кимнинг қўлидан келибди, дейсиз?

Она тилимизни уммону дарёларга қиёслаётган эканмиз, бу бежиз эмас. Обиҳаёт ўзини ўзи тозалаши, турли хас-хашакларни четга суриб чиқариб, покланиб оқа бергани сингари, тил ҳам ишлатилгани сари сайқал топади, табиатига ёт, сингишмайдиган хилтларни четга суради – покланади, тобора тозариб, яшнай беради.

Тил, шу маънода, улкан бир дарё.

Шундай дейсан-у, яна ўйлаб қоласан, киши. Ёқилғи ташувчи улкан кемалар ҳалокатга учраса, ичидаги нефти сув юзига ёйилиб, балиқ, қуш ва бошқа жониворларга қирғин келса, чексиз-чегарасиз уммонлар ҳам тозаланади-ку? Ахлат тўкилиб, балчиқ тўлиб кетган дарёлар чуқурлатилиб, суви поклаб турилади-ку? Дарёю уммонларга ўхшайдиган, улар сингари, ҳатто улардан ҳам азизроқ бўлган она тилимиз бугунги кунда беғубор, ҳар жиҳатдан топ-тоза, деб ким айта олади? Ахир у ер тагида кўмилиб ётган ёмби каби бир нарса эмаски, гард ҳам юқмаса.

30 миллионли ўзбек эли ҳар куни, ҳар он қўллайди уни.

Биз Ўзбекистон деганда, Марказий Осиё бағридаги бир географик муҳитнигина кўзда тутмаймиз, зеро, ватан фақат квадрат километрлардан иборат бўлмайди.

Тил ҳам – бир ватан, унинг бир бўлагидир. Сиз билан биз ана шу тил муҳитида яшаймиз. Шундай экан, ана шу ватанни ҳам пок тутмоқ, лозим топилса, қўриқламоқ сизу бизга тан.