Шнар

Амаль дабегшы да яе я пачаy крычаць:

– Затыкай вушы i бяжы!

Секундаy праз трыццаць прагрымеy выбух. Мы былi yжо y метрах ста ад машыны, можа больш.

– Усё, стой, не бяжы.

Горад на гары

Я жыy i вырас у маленькiм мястэчку на скрыжаваннi дзвюх дарог. Насельнiцтва не больш за сто тысяч. Гэта адкладае свой адбiтак. Горад падзяляецца на выспачкi, якiя людзi клiчуць раёнамi. Але будзем сумленнымi, у горадзе yсяго два тры раёны, iншае гэта звычайныя мiкрараёны. І ва yсiх гэтых выспачках, як данiна мiнуламу, застаюцца так званыя прыватныя сектары.

Гэта месцы, дзе дагэтуль захоyваюцца адно цi двухпавярховыя пабудовы з пляцоyкай зямлi, якi кожны yладкоyвае як хоча, але найчасцей гэта гарод.

Можа людзi там i знаходзяць месца для саду, альтанкi, аднак, калi y цябе ёсць прыватная хата, то y цябе абавязана быць сабака i кот. Бо гэта рай для жывёлы, чаго не скажаш пра жыццё нашых гадунцоy у кватэрах.

Гадоy у дзевяць, улетку, калi я адпачываy у бабулi, на мяне накiнулася сабака сяброy.

Яна сарвалася з ланцуга i пакусала мяне. Гэта быy дварняк памерам з каyказскую аyчарку. Зубы y яе былi гэтак жа вострыя, толькi розуму менш. Пасля гэтага, кожны сабака мне ачужэy. Пачуццё жывёльнага страху адольвала мяне пры кожнай сустрэчы на дарозе нейкай сабакi..

Дзiyна, але чамусьцi пасля yкусу нiхто не выклiкаy хуткай, хоць павiнны былi. Я мог заразiцца шаленствам цi слупняком. Чаму пра гэта нiхто не падумаy? А можа падумалi, але вырашылi паберагчы мяне ад гэтых знакамiтых сарака yколаy у ягадзiцу.

Ва yсякiм разе усё абышлося i хуткую дапамогу не давялося выклiкаць мне яшчэ гады два цi чатыры.

Усе мае страхi, набытыя y дзяцiнстве, у большасцi выпадкаy былi набыты yлетку. Прыкладам, я дагэтуль баюся сабакаy. Цi пасля першай масавай бойкi iмкнуся абыходзiць кампанii людзей, якiя выяyна выпiлi.

І гэта пры тым, што y мяне за плячамi пары гадоy тайскага бокса ды кожнага сабаку я yжо даyно перамог у сваёй галаве.

Але былi страхi i iншага парадку. Гэта страхi з галавы.

Цяпер, аналiзуючы iх, не магу yзяць да галавы адкуль яны з'явiлiся.

Страх лiфта. А раптам правалiцца падлога цi чаго горш, лiфт сам пачне валiцца. Вельмi часта, па гэтай прычыне дахаты я падымаyся пешкi. А я жыy на сёмым паверсе.

Магло здарыцца так, што мне наснiyся благi сон, злучаны з лiфтам. І yсё, цягам наступных трох дзён, лiфт я абыходзiy бокам. І гэта можа здацца дзiyным, бо калi мы ехалi з сябрамi, то заyсёды пачыналi балаку.