Уладар рыбаў

Падуладны нечаму неyсвядомленаму, Вiнусь у прадчуваннi цуду апусцiy руку y кiшэню, аднак намацаy там толькi запальнiчку. З роспаччу дастаy яе й пабачыy надпiс: ВOJENА. «Бажэна!» – вырвалася y яго. Дзяyчына пайшла yжо да пад’ехаyшага тралейбуса, але азiрнулася на нечаканы yсклiк.

– Мы знаёмыя? – запыталася яна.

– Н-не, так… так… Мы дамовiлiся сустрэцца тут i разам растапiць апошнi зiмовы лядзяш, – нечакана для самаго сябе знайшоyся хлопец. Дзяyчына засмяялася:

– I як завуць ратавальнiка вясны?

– Вiнсэнт.

– І yсё-ткi адкуль вы ведаеце маё iмя?

– Вясна на вуха шапнула, – пасмялеy хлопец.

Як фокуснiк дастае з рукава рознакаляровыя хусцiнкi, так ён пачаy незаyважна i ненавязлiва разгортваць сваё абаянне. Блiскучыя жарты i трапныя адказы на дзявочыя рэплiкi зрабiлi сваю справу – незвычайныя вочы Бажэны глядзелi на яго з дзiцячай цiкаyнасцю.

Яны yжо забылiся, што некуды спяшалiся, i паволi iшлi па парку, размаyляючы. Нейкi дзядок, апрануты y чорнае рызманнё, з ярка-пунсовай насоyкай, што тырчэла з кiшэнi старога звалялага пiнжака, вiдно на падпiтку, запытаyся:

– Вы часам цi не брат з сястрою? Такiя падобныя, вой-вой-вой.

– Ды не, – пасмiхнуyся Вiнусь, гледзячы на дзяyчыну.

– Дзетачкi, дайце колькi рублёy – на хлеб не хапае.

– А на гарэлку, значыць, дастаткова, – сказаy хлопец, аднак грошай даy.

Бажэна таксама працягнула яму паперкi, аднак адчувалася, што ёй неяк няёмка.

Дзядок раптам спрытна схапiy пяшчотную дзявочую далоньку сваiмi парэпанымi, бруднымi пальцамi, з чорнымi абламанымi пазногцямi, зiрнуy на яе.

– Чакае цябе нешта, – трывожна прамовiy ён.

Бажэна iнстынктыyна адхiснулася ад яго.

– А не палохайцеся, дзеткi, дурня старога. Дай жа вам i y ручкi, i y ножкi, дый туды трошкi, – пайшоy ён, падкульгваючы ды мармычучы. Дзяyчына камячыла y руцэ снежку i нярвова пакусвала вусны, стараючыся зладзiць з эмоцыямi.

– Не бяры да галавы. Калi яшчэ розных бамжоy слухаць… – iмкнуyся заспакоiць яе Вiнусь, хоць самому было таксама прыкра ад таго, што нехта парушыy тое няyлоyна-крохкае, што вось-вось пачало yсталёyвацца памiж маладымi людзьмi, так рэзка ды нахабна.

– А я лекцыi прагуляла, – спахапiлася дзяyчына.

– А я рукапiс у выдавецтва не аднёс… Узнiкла паyза.

– А можа, ну яго? – з надзеяй паглядзеy Вiнусь на Бажэну.

Тая згодна yсмiхнулася.

– Ведаеш, заyсёды няёмка пачуваюся y такiя моманты. Мiма галоднага сабакi не магу прайсцi – цi свой бутэрброд аддам, цi y краму забягу якую сасiску куплю.