Уладар рыбаў

Усхоплiваyся, нярвова палiy, зноy спрабаваy заснуць…

эпiзод 7

Анёл спусцiyся на зямлю —

Сусветны сум у зялёным воку,

У блакiтным – радасць ад быцця,

Турбот людскiх, зямных аблокаy…

Вiнусь не знаходзiy сабе месца. Ён не мог дачакацца вечара, каб пабачыць яе. Пачынаy пiсаць ёй верш i не знаходзiy слоy, вартых яе. Браyся гатаваць каву, i яна збягала, пэцкаючы плiту. Як дзяyчынка-падлетак, разглядаy сябе y люстры, вывучаy кожную рысачку ледзь не пад лупу, каб зразумець, цi спадабаyся ёй. Тысячы разоy хвалiy сябе i тут жа ганiy.

Згадваy свае фразы y размове з ёй i захапляyся yласным красамоyствам ды тут жа дзiвiyся свайму глупству. Сядаy за працу i не мог адрэдагаваць нi радка – думкi распаyзалiся па yсiх шчылiнах свядомасцi. Хацеy напiсаць нешта yласнае i не здалеy набраць анi слова.

– Ды што ж гэта такое?! – адштурхнуyшы ад сябе клавiятуру, у роспачы крыкнуy ён.

– Няйначай хва’оба нейкая п’ычапiлася, да’ажэнькi мой.

– Хто тут?

Вiнусь пабачыy ката. Апрануты ён быy у белы халат, што ажно трашчаy па yсiх швах на ягонай «фiгуры», гузiкi гатовыя былi пырснуць у розныя бакi yсе i адразу, гэткi ж каптур з абы-як прышытым чырвоным крыжам.

На шыi матляyся стэтаскоп. Наyскасяк, па-паштарску, была перакiнутая торба таксама з белай тканiны, з гэткiм жа крыжам, толькi большых памераy – як малыя y дзiцячым садку гуляюць у доктара. Рыбiна тупала побач, трымаючы y плаyнiках вялiзны шпрыц.

– Дык вось шьто я качу сказаць, да’ажэнькi, – працягваy кот, папраyляючы пенснэ, – дыягназ: сiнд’ом вясновай гiпе’пачуццёвасцi на фоне клiнiчнай безвыходнасцi эмоцыяy, ускладнены татальным па’алюшям волi, шьто суп’аваджаецца сiнусаiдальным га’манальным усплёскам i ацёкам ня’вовых канчаткаy.

Гэта вам не жа’тачкi, – размахваy указальным пальцам перад носам «пацыента» кот.

– I што мне цяпер рабiць? – няyцямна прамармытаy Вiнусь.

– Ін’екцыя тво’аглабулiна неадкладна, антысэксны комплекс ад са’дэчнай залежнасцi i т’анквiлiзата’ы, каб знiзiць «эакцыю «эцэпта’аy на эйфа’ыю шчясця, мой да’ажэнькi.

– А потым?

– А потым-потым, – перадражнiy кот. – Потым джын з кампотым. Потым ужо вам будзе yсё адно – пiшiця, не пiшiця – як кацiця. Хво’ых не судзяць. Рыбiна пагражальна пырскнула фантанчыкам са шпрыца i пачала наблiжацца да Вiнуся. Ён ускочыy на стол i закрычаy:

– Адчапiцеся! Пашалелi вы, цi што?

Кот зарагатаy i, сеyшы y цацачную машынку «хуткай дапамогi», пакацiy, гарлапанячы як сiрэна, рыбiна наверсе круцiла галавой бы мiгалка.