Уладар рыбаў

– Куды ж яе запрасiць?

– Так-так, каб хаця не падацца банальным.

– Рэстаранамi ды кавярнямi яе не здзiвiш…

– Згуляем? – крадком падышоy кот з веерам картаy у лапе.

– Гэта яшчэ навошта?

– А ты выцягнi карту – аб нечым даведаешся. Вiнусь узяy карту: «Тэатр» – значылася на ёй.

– Тэатр… Тэатр! Сёння ж «Тутэйшых» даюць! Калi яшчэ такое надарыцца?! Вядома ж, тэатр! Ты малайчына!

– Вось ты i першы раз мяне пахвалiy, – прамуркатаy кот.

эпiзод 8

Вiнусь праз дзясятае знаёмства ледзь дастаy квiткi на спектакль.

– Няма лiшняга квiточка? – бясконца з усiх бакоy торгалi Вiнуся. I вось у натоyпе ён заyважыy яе, радасна пабег насустрач.

– Прывiтанне, баяyся yжо, што не прыйдзеш.

– Прывiтанне. Крыху прыпазнiлася, прабач.

Калi яны yвайшлi y залу, месцы былi безнадзейна занятыя. Ім удалося вызвалiць толькi адно крэсла на дваiх.

– Даруй, не ведаy, што гэтак будзе, можа, сядзь да мяне? – разгублена i вiнавата прапанаваy хлопец.

– Нiчога не застаецца, – усмiхнулася Бажэна.

Ён адчуваy яе, лёгкую, духмяную, так блiзка. Бачыy, як ёй няёмка, як наструнена яна замерла y яго на руках – яны ж амаль што незнаёмыя. Аднак потым, калi дзеянне паглынула абаiх, напружанне знiкла само па сабе. I калi пачало yрачыста yзнiмацца бел-чырвона-белае палотнiшча, дзяyчына годна yстала. Гледзячы на яе, людзi сталi падымацца са сваiх месцаy адзiн за адным – шчыльна, з гонарам.

…Яны iшлi па вулiцы.

– Дзякуй табе. За тое, што запрасiy мяне… Ведаеш, у мяне крыху iншае атачэнне, з iншымi iнтарэсамi… А тут – бы глыток паветра. Вось паступiла. Скончу – буду прадстаyляць краiну на мiжнародным узроyнi. А што я пра яе ведаю? Дранiкi-бульбянiкi, сiнявокая Беларусь з зубрамi. Дык гэта i без мяне yжо ведаюць. Я думаю, трэба самой спасцiгнуць, каб усё асаблiвае, адметнае, толькi ёй уласцiвае да iншых данесцi. А iнакш навошта мая праца?

– А ты не спрабавала y конкурсах мадэляy удзельнiчаць? Думаю, ты была б па-за канкурэнцыяй.

– Дзякуй. Не хачу на yсеагульны агляд выстаyляцца, бы тавар на кiрмашы. Ненавiджу гэтыя сальныя мужчынскiя позiркi, нiбы слiзкай ад iх робiшся. Не хачу быць манекенкай – я пакуль жывая. Мне i матуля кажа, што трэба працу для розуму i для душы мець. Маладосць пройдзе, а што за душой застанецца?

– Слава, вядомасць, прыгажосцю yсе любавацца павiнны.