Уладар рыбаў

Бажэна нiчога не адказала, а пра сябе yзлавалася: «Ну чаму yсiм да мяне справа ёсць, нiбы я адна на гэты пад’езд, дом ды на yвесь свет? Ад такiх гадочкаy… Некаторыя yжо y шлюбе i дзяцей маюць. I нiчога. Усё нармалёва».

– Бажэна, дачушка, ты yжо каторы дзень так познiшся… – сустрэла на парозе мацi.

– Што вы yсе так непакоiцеся за мяне?

– Проста бачу, што гэта не звычайныя шпацыры для цябе. Хто ён?

– Рэдактар i пiсьменнiк.

– Даволi гучна.

– Мамачка, ён такi цiкавы, прыгожы. Калi мы iдзем па вулiцы, усе на нас заглядаюцца.

– Зразумела, ты закахалася. Толькi…

– Ведаю-ведаю, «толькi памятай, што табе яшчэ yнiверсiтэт скончыць трэба. Дзяyчына без годнасцi i прафесii – хатняя клуня, цалкам залежная ад мужчыны».

– I нiчога смешнага. Першы год вучобы самы напружаны, пакуль асвойтаешся. А мужчынам нашмат старэйшым сама ведаеш, што трэба. Глядзi, каб у яго яшчэ сям’i не аказалася. А то мо з жонкай палаяyся…

– Ну хопiць жа, хопiць! – закрычала Бажэна. – Чаму табе yсё прызямлiць трэба?! Я не маленькая yжо!

– Я yжо вопыт сякi-такi маю.

А ты yся y аблоках… Тым больш пiсьменнiк. Нiхто яшчэ за iмi шчаслiвы не быy!

Бажэна пабегла y свой пакой, зачынiлася. Падкурчыyшы ногi, зашылася y кут канапы i зацiснула далонямi вушы.

– Яшчэ нiчога няясна, а yжо yвесь свет супраць нас. Нiбы чужое шчасце яму вочы коле. А я кахаю яго. I yсё тут. Так i павiнна быць – адразу i назаyсёды. Нiбы iскра мiж намi. «Глядзi, каб цябе любiлi», – вучыць мацi. А як жа я? Мяне нiхто не пытаецца? Мае пачуццi y разлiк не прымаюцца? Я хачу кахаць i аддаваць гэтае каханне любаму.

25-ты кадр

Вiнусь палiy i запiваy цыгарэту кавай.

– Такая чыстая. Чыстая ды наiyная. Спасцiгнуць неспасцiгальнае. Жыцця не хопiць. I yсё-ткi яна яшчэ дзяyчынка. Гэтая рысачка на шыйцы, пульхныя падушачкi пальчыкаy. Хаця такая прыгожая – жанiхоy, вiдаць, хоць адбаyляй. I сяброyкi засмяюць: у такiм узросце па цяперашнiм часе – не цалавана – не мiлавана. Не можа быць. Аднак гэты пах. Малачком. Кажуць жа, малако на вуснах не абсохла… Што, калi так? Цi маю права парушыць гэтую чысцiню? Аднак знойдзецца ж нехта, хто не задумаецца.

Чаму y такiм разе не я?.. I чаму я? За што мне гэткае? У мяне iншы шлях. Праyду казаy Анцiк. Пойдуць дзецi. А я y ванне пiсаць буду? Дый што я магу ёй даць? Адныя ейныя yборы колькi каштуюць! Вiдаць, бацькi yжо настройваюць яе супраць. Мы y адказе за тых, каго прыручылi. А я не хачу нiкога прыручаць! Кожны сам за сябе адказвае. На тое ён чалавек.