Уладар рыбаў

Усё б нiчога, ды толькi жыве ён адзiн-адзiнюткi y сваёй аднапакаёyцы, так што шкоду рабiць няма каму, апроч, канешне, яго самаго цi… ну вядома ж, сяброy альбо сябровак! Вiдаць, нехта з iх так пажартаваy з яго, нават пакпiy з ягоных высiлкаy. «Добрыя смешачкi! Гэта yжо нахабства нейкае, злосны недарэчны жарт, ды yрэшце проста здзек! Ну, пачакайце! Я yсё адно высветлю! Аднак у маiм камп’ютары пароль, якi нiхто не ведае… акрамя… чакай, акрамя яе… Боyтнуy па глупстве. Цi па п’янi… Не, яна не здатная на такое…»

25-ты кадр

…Снiць ён сябе маленькiм мурзатым хлопчыкам у падранай саколцы, у шорцiках з адной помаччу i вялiкiм патрэсканым гузiкам уперадзе, а на галаве – бацькава будзёнаyка з чырвонай зоркай – асаблiвы гонар малога.

Пачуyшы мужчынскую гаману, ён бяжыць за ваколiцу. I бачыць: «шчыра, шчыльна, як на касьбе»… крочаць, бы на Вялiкi Сход… Хто гэта? А yсё пiсьменнiкi, адышоyшыя yжо y iншы свет.

– Вазьме-еце мяне з сабой! Дзя-ядзечкi, вазьме-еце! – жаласлiва заплакаy-заскуголiy малы.

– Недарослы яшчэ, бяжы да матулi, – лагодна yсмiхнуyся y вусы адзiн з дзядзькоy.

– Я… да вас, вазьме-е-еце! – душылi малога слёзы.

– Ты ж яшчэ y цацкi гуляеш. Цi так патрэбна табе з намi? Цяжкi гэта шлях, сапраyдны – наноy не перапiшаш. Трэба штодзень сплочваць вiдмам i адстойваць сваю самасць. Падумай, малец, – спагадлiва-засмучона мовiy другi.

– Вiна! – узяyся аднекуль груган…

эпiзод 2

…Вiнусь прачнуyся.

– Ну вось, зноyку заснуy за камп’ютарам.

Дзiyны сон. I адкуль гэты груган? Нiбы сочыць за мной i y сне, i наяве. Скуль ён ведае маю мянушку? I якая вiна за мной, каму я вiнен? Так, вiнен. Яму. Аднак дзе ён? I колькi я яшчэ вiнен? Ён жа так i не сказаy, спадзеючыся на маю кемлiвасць. Ужо колькi разоy хадзiy я на тое месца, а з iм так i не сустрэyся…

Пранiзлiва зазвiнеy тэлефон.

– Слухаю.

– Вiна? Здароy! – трубка пракрычала голасам сябра Анцiка. – Ты што робiш, соня старая? – узбуджана гарлапанiy ён, не даючы апамятацца.

– Я? Ды покуль анiчога. Пэyных планаy не маю, – без асаблiвага энтузiазму адказаy Вiнусь.

– А я маю. Узнiмай свой стары азадак i бегма да мяне, мы yжо цябе тутака чакаем. Узялi пляшачку, вуп’емо, пагамонiм. Я напiсаy выдатны верш – такога ты яшчэ не чуy! I не пачуеш анiдзе! Хутчэй!

– Добра, зараз апрануся, – уздыхнуy Вiнусь i паклаy слухаyку.

Не асаблiва хацелася цягнуцца да Анцiка, бо ведаy, чым гэткiя мерапрыемствы заканчвалiся.