Моң

Син ничек уйлыйсың, әни, без Алисә Галләмова кебек уйный алырбыз микән?

– Тырышкан – табар, ташка кадак кагар, улым.

– Безнең икебезнең дә дөньяга карашыбыз бертөсле. Азатка ошаган миңа да ошый. Аңа ошамаса, миңа да ошамый.

– Р?кегез РґУ™ бер кызга гашыйк булып куймагыз тагын… – РґРёРї шаяртты ахырда Р У™С…РёРјУ™.

Рәхимә дә Азатны бик якын күрә. Бер яшькә кечерәк булса да, аның тормышка мөнәсәбәте Айнурга караганда җитдирәк, мөстәкыйльрәк. Абый кеше булгач, сеңлесенә карата җаваплылык хисе аны олыгайтып җибәрә.

Нәни Нәзирә дә Рәхимәләр гаиләсенең тулы хокуклы кешесенә әйләнде.

– Нишләп минем дә энем яисә сеңлем юк? – дип, әти-әнисен аптырашта да калдыргалады.

Рәхимә исә улын:

– Ярар, улым, үзең гаилә коргач, балаларың күп булыр, – дип кенә юата ала иде.

* * *

У?лфияне очраткач, Р У™С…РёРјУ™ берни аңламый торды. Кыз ТЇР·Рµ елмаеп исәнләшкәч, «элек укыткан укучыларымның берәрседер әле» РґРёРї кенә уйлады.

– Рәхимә апа, РјРёРЅ У?лфия Р±РёС‚, – РґРёРї, чын күңелдән елмайды кыз. – Без РђР№РЅСѓСЂ белән беренче сыйныфта бергә укыдык, бер партада утырдык.

У?лфия… Хәтерләмиме СЃРѕТЈ СѓР» аны? Кара, ничек матур кыз булып үсеп җиткән.

– Сез әле балалар бакчасында да бер төркемдә идегез, анысын онытмадыңмы? – дип елмайды Рәхимә.

– Онытаммы соң! Чәчемнән тартып интектергәч, әни толымымны кисте.