Ачык тәрәзәләр

У?лбәттә, РёТЈ РєТЇРї печән аның күзәтүендә булган урманнан чыгарылган РёРґРµ. Бу Т»У™СЂ елны шулай. Горурланырлыгы РґР° бар шул.

РћСЏРіР° кайтса, аны унлап кеше РєУ©С‚У™ РёРґРµ. Болар арасында быелгы печәндә булышучылар РґР°, бүген генә күренгәннәр РґУ™ бар РёРєУ™РЅ. В«У?йдәгез, – РґРёРґРµ РґУ™, кишәрлекләр күрсәтеп, адымлап бүлеп, – Р±СѓРµ менә РјРѕРЅРґР° кадәр, аркылысы моннан, бер-берегезнең җиренә кереп, талашып ятмагыз, матур түгел, урман Р±СѓВ», – РґРёРї, берәм-берәм калдыра барды.

«Рәхмәт, Рәхимулла абый», – дип, чикләрне чаба да башлады егетләр. Үз терлекләренә бит!

Оя янында аны көтеп торган 6–7 кеше белән чәйләп-мәйләп алдылар.

Күреп торды: кешеләр талчыккан, ачыккан. Өйдән алып килгән затлы ризыклар белән аны хөрмәтләргә җыенганнарын белә.

В«У?йдәгез, егетләр, уртак табынга», – РґРёРї, ТЇР·Рµ РґУ™ печән кесәсеннән бер шешәне Т—У™Р№РјУ™ өстенә тәгәрәтте.

Берсе дә рәхәттән йөрми инде, сыерсыз өй – сыйсыз өй дип, бабайлар белмичә әйтмәгән.

Ашап-эчеп, матур гына утырдылар. Рәхимулла шулай да яңа кешеләргә яңа кишәрлекләр биреп килде.

Сулышына кабып, укытучы егет Зөлфәт килеп җитте:

– Рәхимулла абый, син минем җирне Заһит абыйларга биргәнсең бит.

Р?РЅРґРµ кичәле-бүгенле яртысын малайлары белән чабып та бетергәннәр.

– Кавис, – дип, гаскәрбаш сыман, кулын Зөлфәт кишәрлеге ягына төзәде урманчы.

Кавис белән Зөлфәт печәнлеккә йөгерделәр.