Бәхетсез җаннар

Р›У™РєРёРЅ кылган явызлыклары, бумеранг булып, РєРёСЂРµ үзенә әйләнеп кайткан: абзый җүләрләнеп үлгән. РљТЇРї алар безнең нәселдә, СЃРёТЈР° барысын РґР° СЃТЇР»У™Рї тормыйм. Ерак РєРёС‚У™СЃРµ СЋРє: У™РЅРё белән РЅРё булып бетте. У?РЅРёРЅРµТЈ ниндидер мужикка ияреп, тиктомалдан калага китеп баруы РёТЈ элек безне, балаларны, акылдан екты.

Без башта берни РґУ™ аңламадык, шулай кирәктер РґРёРї уйладык. У?ти, әниегез тиздән кайта, балалар, чынлап У™Р№С‚У™Рј, кайтачак, РґРёРї әйтеп, СЃТЇР»У™Рї торгач, РґУ©РЅСЊСЏРґР° РёТЈ кадерле кешебезнең, әниебезнең кайтуына без бер РґУ™ шикләнмәдек. Олы апабыз Айсылу барысын РґР° белә РёРґРµ, СѓР» безне тынычландырган булды, Р»У™РєРёРЅ аның бездән нидер яшергәнен, нәрсәнедер әйтеп бетермәгәнен без соңлап кына булса РґР° сизендек. У?Р№Рµ, сабый балалардан РєТЇРї РЅУ™СЂСЃУ™РЅРµ яшерергә була, тик вакыт РґРёРіУ™РЅ РЅУ™СЂСЃУ™ бар, Т»У™Рј СѓР» барысын РґР° ТЇР· урынына РєСѓСЏ. У?РЅРё СЋРє та СЋРє, кайтмый РґР° кайтмый. У?ти һаман РґР° безне өметләндерә, тик өметләр генә акланмый. Еллар узгач уйлыйм-уйлыйм РґР° әтине аңларга тырышам. РљТЇСЂУ™СЃРµТЈ, СѓР» аның кайтуына актыккача ышанган, көткән, андый хурлыкны коточкыч яман С‚У©С€ итеп кенә кабул иткән. Билгеле, Р±Сѓ РЅУ™РєСЉ шулайдыр РґРёРї тәгаен генә кистереп У™Р№С‚У™ алмыйм, Р»У™РєРёРЅ безнең хәлебез авыр, Р±РёРє С‚У™ авыр РёРґРµ. Юк, без начар яшәмәдек, ач тормадык, колхозда СЌС€ җитәрлек РёРґРµ, СЏСЂРґУ™Рј булмады түгел, шактый РєТЇРї булды. Ләкин… мораль яктан… ничек РґРёР»У™СЂ әле… СЂСѓС…Рё яктан читен РёРґРµ.