Идегәй. Татар халык дастаны

] атка менәрмен,

Карчыга булып очармын,

Ханны куып басармын,

Балын канҗагама асармын;

Бүленгән куйдай итәрмен,

Бүректәй киеп китәрмен,

Казнасын алып илгә,

Ханлыкны лаек бигә бирермен,

Мин дигәнне кылырмын,

Дигәнемне кылмасам,

Атамның хәрәм углы булыем!

Сыпра сынлы суп ерау

Р?дегәй белән Җанбайны

Р?кесен бер сынап күргәчтән,

Туктамышка аны әйтте:

– У?Р№ ханиям, ханиям,

У?Р№С‚ РґРёСЃРµТЈ РґУ™ куймыйсың,

У?йтмәгә авызым бармыйдыр.

Бармаса да әйтием:

Кара лачын, Бүз тойгын —

Р?кесе РёРєРµ РѕСЏРЅС‹ТЈ кошы РёРєУ™РЅ,

Остазларыңа тоттырып,

Р?РєУ™ТЇРЅРµ бер тургачка кундырдың.

Кашында торган ике ир:

Берәве аның олы угыл,

Маңлае чыкык[160 - Чыкык – чыгынкы.], гүзәл булыр,

Батыр булыр шул угыл;

Җантая биреп утырган,

Җанбай аты аталган.

Р?СЂРЅРµ салкык[161 - Салкык – салынкы, салпы.

Җанбаз[162 - Җанбаз – җан белән уйнаучы, осталык күрсәтүдә үз җанын хәтәргә куючы.] булыр шул угыл,

Кәмалның углы Киң Җанбай,

Сүзгә чичән ир Җанбай

Киңәш бирер картларга,

Яуга чыгар атларга,

Бездән дәүран үткәндә,

Сезгә дәүран җиткәндә,

Та кем калды ханнарга!.

Аргы угыл да бирге угыл,

Шул читтәге шул угыл —

Кош борынлы Кобогыл,

Бүре пычым[163 - Пычым – сын, фигура.] шул угыл,

Балтыры җуан, кулы үнән[164 - Үнән – уңган, җитез.