Әсәрләр. 1 том

Табигый инде, ялгыз каз да, һәрбер солдаттан иркәләп карау, яратып дәшү сизеп торганга күрә, шулай безгә бик нык ияләште. Ала каз чыннан да бик үзгәрде, элекке кебек буш калган өй тирәсендә көн буена ялгыз моңаеп, бер җанлы тавыш ишетергә һәм сүз кайтарырга мохтаҗ булып йөрми инде. Аңа дәрт керде, ул көрәеп, матурланып китте.

Р›У™РєРёРЅ РєУ©РЅРЅУ™СЂРґУ™РЅ бер РєУ©РЅРЅРµ ала каз поварга РёСЏСЂРјУ™РґРµ, РєСѓС…РЅСЏРіР° бармыйча У©Р№РґУ™ калды. Бу С…У™Р» поварны шактый гаҗәпләндерде. Р?СЂС‚У™РЅРіРµ ашны өләшкәннән СЃРѕТЈ, СѓР» кызыксынып, У©Р№РіУ™ кайтып килде. Ала каз РёСЃУ™РЅ-сау Т»У™Рј элеккечә У©Р№ ишеге төбендә ялгызы басып тора РёРґРµ.

Повар аны чакырып карады, бераз үпкәләп, шелтәләп тә алды, ләкин каз аның сүзләренә һич колак салмады; ул ни өчендер тын һәм уйчан иде.

Ул көнне кухняга килгән солдатлар да казның юклыгыннан аптырап калдылар, һәркайсы повардан:

– Р?ван, озын муенлы ярдәмчең кайда? – РґРёРї сорый торган булдылар.

Р?ван повар ала казның РєРёРЅУ™С‚ болай үзгәреп китүен берничек С‚У™ төшендерә алмады. У? казның болай үзгәрүенә Р±РёРє җитди бер СЃУ™Р±У™Рї бар РёРґРµ: СѓР» РґР° булса, РјРёС‡ артыннан вакыт-вакыт ишетелеп куйган нечкә бер таныш тавыш РёРґРµ. Бу шундый җанга якын тансык тавыш казның йөрәгенә төште, СѓР» берьюлы Р±Сѓ тавыш белән сихерләнде Т»У™Рј, дөньясын онытып, ишек төбеннән беркая китмичә, бары шул нечкә тавышның ишетелүен генә көтеп тора торган булды.

Маша, төшке ашка кайткач, мич артына кереп, нәрсәдер актарына башлады.