Әсәрләр. 1 том

Р›У™РєРёРЅ тагын У™Р№Р»У™РЅРґРµ, тагын арыш өстен өермәләндереп, улап, Т—РёСЂРЅРµ гаять Р·СѓСЂ тегү машинасында теккәндәй тырылдап СѓР·РґС‹. Үкерә-үкерә ераклашты, югары күтәрелде Т»У™Рј ТЇР· юлы белән китеп С‚У™ барды. Р?ТЈ элек РҐУ™РєРёРј, тезләнеп, арыш арасыннан тизрәк башын СЃСѓР·РґС‹ Т»У™Рј Р±РёРє хирысланып самолётны озатып калды.

Василий торып утырды да, ничек тынычланырга белмәгәндәй, тезләрен кочаклады.

– Вот сволочь, РІРѕС‚ подлец! – РґРёРґРµ СѓР», башын чайкап-чайкап. – Нишли, У™? Нишли Р±РёС‚, У™! Р?С…-С…, РЅРёРіУ™ болай булды СЃРѕТЈ әле Р±Сѓ?! – ТєУ™Рј ярсудан йодрыгы белән Т—РёСЂРЅРµ С‚У©СЏСЂРіУ™ то- тынды.

Болар, китәргә дип, аякларына да бастылар, ә Талип беләкләре белән башын каплаган килеш һаман ята иде әле. Хәким иелеп аның итәгеннән тартты:

– Талип, ни булды сиңа? Тор, әйдә!

Талип иң элек акрын гына чалкан әйләнде, аннан терсәгенә таянып кына башын калкыта башлады.

Чырай калмаган иде аңарда. Василий гаҗәпләнеп башын селекте:

– Ай-һай, авиацияне бер дә яратмыйсың икән син, зерә!

Талип нидер әйтмәкче булган иде дә тик калтырануын тыя алмады.

…У?РЅУ™ шулай котырынды немец авиациясе. Кайсы СЏРєРєР° гына колак салма, РіУ©СЂСЃ С‚У™ РіУ©СЂСЃ Т—РёСЂ селкетеп, химаясез[3 - Химаясез – яклаусыз.

] шәһәрләрне җимерде, тын авылларны яндырды, тузанлы юллар буйлап төркем-төркем качып баручы хатын-кыз, бала-чагаларны кырып йөрде, хәтта ялгыз кешеләрне куып йөрүдән дә тартынмады.