Казан-йорт / Казань-юрт

– Нинди гаделсез каенана икән, – дип көлде Алгай морза.

У? уен кызганнан-кыза барды.

Бирем әйтү чираты хәлфәдә иде.

– Чебендә дә кан бар, килендә дә җан бар, – диде.

Шәкерт тә һушлы күренә, җаваплый да башлады.

– Үткен кыз Үлмәс Сылу килен булып төшкәч, каенанасы аны төрлечә табаларга тотынган.

Үлмәс Сылу әүвәл аны сынаганчы дәшми түзеп торган. Каенанасы, тагын да узынып китеп, беркөнне бөтенләй чыгырдан чыккан.

– Мин сине чебен урынына сытармын! – дип, каршына ук кизәнеп килгән.

Үлмәс Сылу ашыкмый гына кисәү агачын алып:

– Сыталмассың, каенанай, чебендә дә кан бар, килендә дә җан бар, – дип, кисәү белән тыныч кына мич болгатырга керешкән, ди.

– Афәрин, шәкерт, булдырасың, – дип кычкырышты халык.

Алгай морза да:

– Башлы малай, – дип бәясен бирде.

Үрбәт кенә фикер әйтергә ашыкмады.

– Шатланмый тор, асылган җебем өзелде.

– Пәрихәнең каенанасы Миһрибану беркөнне иртән торган да, – дип шәрехләп китте хәлфә, – күргән төшен сөйли икән:

– Менә котларым да калмады, тәүбә, гүя мине муенымнан асканнар, имеш.

Пәрихә, бердән шатланып:

– Чынлапмы? – дигән икән.

Каенанасы аңа:

– Тукта, шатланмый тор, асылган җебем өзелде дә уянып киттем, – дигән.

Монысына кулны бик саран чаптылар. Халык шәкертне ошатарак төшә иде. Һәм ул аларның ышанычын аклады.