Казан-йорт / Казань-юрт

– Мин инде ханга чапкын җибәреп кайтардым, ул да риза, – диде воевода.

– Алышка кемне куясың? – дип сорады кенәз.

Димитрийның юка иреннәре бөтен битенә җәелде. Ул шушы авыр хәлдә дә үч кайтару турында хыяллана иде булса кирәк.

– Җангалины инде, кемне булсын, татар барда, хәтәр бар, дисең ич, – диде.

Бу хакта ишеткәч, Җангалинең күзләре акайды.

– Юк, кенәз, мин мондый уеннарда катнашмыйм, – диде.

– У?ле кайчан гына казанлыларның арт сабагын укытмакчы РёРґРµТЈ, менә РєТЇСЂСЃУ™С‚, – РґРёРґРµ воевода әмер рәвешендә.

– У? хан кемне РєСѓСЏ?

– Баш углан Уйгын бәкне.

Татарлар да, урыслар да тамаша кылырга әзерләнде. Гадәт буенча, бу вакытта сугыш хәрәкәтләре туктатыла. Алыш бер катнашучы һәлак булганчы яки, бирелеп, җиңелүен таныганга кадәр дәвам итә.

Көн инде кичкә авышкан иде. Кояшның да бәллүенә тәгәрәр чагы җитеп килә.

Эсселек басылган, ләкин тынчу. Чөнки орыш кырында бихисап мәет аунап ята. Җыештырасы иде дә, тамаша буласы бит әнә.

Уйгын атын алыштырды. Аккошы аягын авырттырган иде. Монысы алыш өчен уңайрак та әле. Җитезлек ягыннан Аккоштан калышса да, күпкә көчлерәк. Күкрәге киң, ботлары тимердәй нык.

Куркуны да белми, чын сугыш аты.

– Мин синең чутка бөртек тә шикләнмим, углан, – дип, фатихасын бирде Мөхәммәдәмин, – тик уяулыгыңны югалтма, шаһзадә – үҗәт бәндә.

Җангали карар күзгә агасы Шаһгали шикелле үк килешсез иде.