Казан-йорт / Казань-юрт

Нинди күркәм шигырь, нинди күркәм тавыш? Менә кем икән ул чын шагыйрь!

– «Кыйссаи Йосыф»ны мин дә яттан беләм, – диде Мәхмүд бераздан.

Ягъкуб озак сабыр итте – көенде.

Ахыр Йосыфны күрүдән сөенде…

– Үзең дә шигырьләр чыгарасың, диләр, дөресме? – дип сорады Мөхәммәдәмин.

– Минем күңелем тулы шигырь, – диде Мәхмүд.

– Тышка бәреп чыкканнары да шактый. Менә шуларның берсе:

Бер сәгать гадел кыйлмак яхшырак,

Кем гыйбадәт алтмыш елдин азрак.

– Бик мәгънәле шигырь, – диде Мөхәммәдәмин. – Мондый шигырьләр чыгарырга иртәрәк түгелме икән соң?

Малай җилкәләрен сикертеп куйды:

– Белмим, нигәдер күңелгә шундыйлар килә.

Юмартлык турында, гаделлек турында, саранлык, ихтирам турында. Гаделлек турындагылары күбрәк.

Тыңла: әгәр патша кылса гаделлек,

Гаделлектән халык тапса иреклек.

Һәркемгә дә тияр аннан зур өлеш,

Барча халык рәхәтләнер бу килеш.

– Патшаларга да теш кайрыйсың икән, – дип елмайды Мөхәммәдәмин.

– Җиһан алар кулында бит, алардан күп нәрсә тора, – диде Мәхмүд өлкәннәрчә гакыллылык белән.

– Мин үзем дә каләм тибрәтергә маһир кеше, – диде Мөхәммәдәмин.

– Минем күңелгә дә нәкъ синеке кебек җитди шигырьләр килә:

Чыкты һиҗри белән җиде йөз илледә —

Төште галәмгә җир тетрәү кебек хараблык.

Үзе аксак, гакылы ахмак, фетнә иясе

Золымын тартты һәм җиргә.

У?ТЈРіУ™РјУ™ озакка сузылды. Уртак тел тапты РёРєРµ шагыйрь.