Каеннар сары иде

«Сүзне кайдан башларга икән соң?» – дип уйлап утырганда, әлегәчә кайда булса да күргән һәм күреп белмәсәм дә, хатлары, сүзләре аша төсмерләнгән укучыларым күз алдына килеп басты.

Укучылар дигәч тә, Тукайның «Халык зур ул, көчле ул, дәртле ул, моңлы ул, әдип ул, шагыйрь ул» дигән үлемсез сүзләре искә төшә.

Укучыларга, – димәк, үзе дә шагыйрь булган халыкка, гәрчә шигырь язмаса да, үзенең көндәлек тормышындагы кичерешләрен җыр итеп, бәет һәм мәкаль итеп әйтә ала торган халыкка, җырлый-җырлый яши торган җор халыкка – кулны күкрәккә куеп әйтелгән кыска гына сүз белән дә җитеп була дип, бер-береңне аңлап була дип ышанучымын.

«Ничек икән синең йөрәк? – дисәң. –

Ничек икән гомер көннәрең?» –

Кулыңдагы китабымда, чордаш,

Шигырьләрдә – минем йөрәгем.

Менә шул берничә сүз дә җитеп торыр иде, бәлки, дип уйлаган идем.

Шулай бер сүз башлагач инде, бераз сөйләшәсе, нидер әйтәсе килде һәм менә бу «Бәлки, шагыйрь булмас та идем» диелгән кереш сүзне яздым.

Ләкин минем укучыларыма әйтергә теләгән тагын берничә сүзем бар әле.

У?РґУ™Р±РёСЏС‚ кырларында, шигырь төбәкләрендә яшәлгән шактый озын гомерем юлында С‚У©Рї иманым – халыкның Тукай әйткән сыйфатларына инануым торган саен ТЇСЃУ™, ныгый барды Т»У™Рј ныгый бара.

Җырның-шигырьнең асыл нигезен, бу нигезнең алтын ташларын салучы кеше – әдип – халыкның, шагыйрь халыкның үзе ул дигән карашта торам.