Каеннар сары иде

«Ничек, – дим, – якын танышлар

Булмасын болар минем?

Р?дел СѓР» – туган җирем РёС‡!

У? Урал – торган җирем!

Кем дә кем, әйтик, әгәр дә

Бөтенләй өмми түгел,

Ул «Урал эскизлары»м бит

Аз гына белми түгел.

Уралның, иптәш, ялкынлы

Халыгын сөйде йөрәк.

Бозларын түгел, Р?делнең

Кызларын сөйде, димәк…»

Килешле итеп кенә, ул

Өстәлгә ямый-ямый:

«Без сиңа иптәш түгел! – ди, –

Абайлап сөйләш, абый».

Җилкенеп җайлы гына бу,

Килешле генә дулап:

«Без түгел, сиңа иптәш, – ди,–

Тамбов бүресе, дурак!..»

В«У?Р№Рµ, – РґРёРј, – РёРїС‚У™С€ түгел без,

Бусы, – дим, – пожалуй, рас.

У? дустым урыны турында…

Ул ягың ялгыш бераз.

Дускаем китте бит аннан,

Ул анда кайтмас тагын,

Мәңгегә безнең йөрәктә

Калдырып урманнарын…»

Үз эшен бик тә уңышлы

Үтәгән кеше сыман,

Кулларын уып куя бу,

Мин исә уйга чумам…

В«У?-У™-У™, – РґРё Р±Сѓ, – Тамбов…

Урманнар… Китүе сезгә анык…

Р?РЅРґРµ баш тартып карагыз,

Сүзләрең безгә танык…»

Хет үтер, кабул итәлмим

Мин сезнең сүзне бөтен.

Тын Тамбов урманнарыннан

Аеру аны читен:

Ул үзе барган тарафка

Р?яреп барды алар,

Мәңгегә безнең халыкның

Күңлендә калды алар.

Такташы белән кулга-кул,

Казанга килде алар.

Такташ юк. – Мәңге халыкның

Күңелендә инде алар.

Мәңгегә китте. Җыр калды.

Тылсымлы безнең нәсел:

Дәверләр үтә, гасырлар, –

У? усак һаман яшел!

Дәверләр, чорлар үтәләр, –

У? усак шаулый һаман.