На парозе раю

Юля yвайшла y свой рэдакцыйны кабiнет, узяла падшыyку газет за леташнi год, разгарнула, убачыла нарыс пра Клаyдзiю Мiхайлаyну Мартынюк i спахапiлася: «Столькi часу прайшло, я нават нi разу не патэлефанавала ёй. Як яна?»

Юля дастала з шуфляды нататнiк, адшукала патрэбны нумар тэлефона, пазванiла, папрасiла паклiкаць Клаyдзiю Мiхайлаyну. Незанаёмы жаночы голас адказаy, што тут такая не жыве. Журналiстка звярнулася y гарадское даведачнае бюро, дзе ёй паведамiлi, што Мартынюк памерла. Гэта навiна растрывожыла, усхвалявала душу, пасеяла y сэрцы адчуванне вiны.

Мiжвольна yявiлася, што Клаyдзii Мiхайлаyне перад смерцю патрэбна была нечая дапамога, а яна, Юля, нават i не згадвала пра яе. Здараецца роднасць душ не толькi па крывi, але па перакананнях, захапленнях цi аднолькавых поглядах на жыццё. Чамусьцi Юля адчувала роднасць з гэтаю немаладою жанчынаю. Што ж для яе можна зрабiць цяпер? Занесцi на магiлу кветкi? Гэта зрабiць лёгка: у блiжэйшую суботу наведаць дзве магiлы: сынаву i Клаyдзii Мiхайлаyны. І yсё?.. Кветкi хутка завянуць. Памяць пра чалавека не павiнна вянуць i засыхаць. Рашэнне прыйшло iмгненна: трэба знайсцi следчую справу Мартынюк i расказаць яшчэ раз пра гэтую жанчыну.

Юля зноy пайшла да рэдактара i папрасiла напiсаць заяву y абласное yпраyленне Камiтэтата дзяржаyнай бяспекi з просьбою дазволiць ёй пазнаёмiцца са справаю Клаyдзii Мiхайлаyны.

– Сёння не змагу, а заyтра падрыхтую гэты дакумент, – паабяцаy рэдактар. – Але ж для таго, каб працаваць у архiве, трэба шмат часу.

– Часу y мяне дастаткова. Вы ж ведаеце, я зноy адна.

– Нiчога, Юля, трымайся. Свет вялiкi. Добрых людзей шмат, – спачувальна yсмiхнуyся рэдактар. Твар у яго быy чырвоны i лагодны, як пiрог, якi толькi што дасталi з печы.

Юля yсмiхнулася y адказ, а сама падумала, што Мiкалай Ігнатавiч, напэyна, ужо прычасцiyся з самага ранку са свайго запаветнага сейфа рытуальнымi ста грамамi каньяку цi гарэлкi. На шчасце, на адносiнах да калег, гэта адмоyна не адбiваецца.

– Клаyдзiя Мiхайлаyна для мяне была душэyна блiзкiм чалавекам. Я нават не ведаю што, але нешта звязвае яе са мною. У мяне ёсць патрэба вывучыць яе лёс, няхай па следчых i судовых матэрыялах. Гэта ж лёс цэлага пакалення людзей, якiя перажылi жахi таталiтарнага рэжыму.

– Добра, вывучайце, але не забывайце пра свае службовыя абавязкi.

– Газета для мяне – справа святая i першачарговая, – адрапартавала Юля.