Санаторий под клепсидрой / Sanatorium pod klepsydrą

Może ujrzymy ją, pątniczkę długowłosą, zamiatającą swym płaszczem gościńce Moraw, wędrującą przez kraj daleki, przez białe miasteczka pogrążone w codzienności i prozie i rozdającą próbki balsamu Elsa-fluid między prostaczków bożych, trapionych wyciekiem i świerzbem. Ach, co zrobią wówczas poczciwi brodacze miasteczka, unieruchomieni przez olbrzymie zarosty, co zrobi wierna ta gmina, skazana na pielęgnowanie i administrację nadmiernych swych urodzajów? Kto wie, czy nie kupią sobie wszyscy prawdziwych katarynek ze Szwarcwaldu i nie podążą w świat za swą apostołką, ażeby szukać jej po kraju, grając na wszystkich miejscach „Daisy, Daisy”?

O, odysejo brodaczy, błądzących z katarynkami od miasta do miasta w poszukiwaniu swej matki duchowej! Kiedyż znajdzie się rapsod godny tej epopei? Bo komuż zostawili gród oddany ich pieczy, komu powierzyli rząd dusz w mieście Anny Csillag? Czy nie mogli przewidzieć, że pozbawione swej duchowej elity, swych patriarchów wspaniałych – miasto popadnie w zwątpienie i odszczepieństwo i otworzy swe bramy – komu? – ach, cynicznej i przewrotnej Magdzie Wang (Wydawnictwo Instytutu Antropozoficznego w Budapeszcie), która założy w nim szkołę tresury i łamania charakterów?

Ale powrГіД‡my do naszych pielgrzymГіw.

KtГіЕј nie zna tej starej gwardii, tych CymbrГіw wД™drownych, gЕ‚Д™bokich brunetГіw o potД™Ејnych na pozГіr ciaЕ‚ach, zrobionych z tkanki bez tД™Ејyzny i sokГіw? CaЕ‚a ich siЕ‚a, caЕ‚a moc weszЕ‚a w uwЕ‚osienie.

LubiД™ ich, tych na przemian KasprГіw i BaltazarГіw, ich gЕ‚Д™bokД… powagД™, ich funebrycznД… dekoratywnoЕ›Д‡, te wspaniaЕ‚e okazy mД™skie z piД™knymi oczami o tЕ‚ustym poЕ‚ysku palonej kawy, lubiД™ ten szlachetny brak ЕјywotnoЕ›ci w ciaЕ‚ach wybujaЕ‚ych i gД…bczastych, morbidezzД™ wygasajД…cych rodГіw, ich sapiД…cy oddech z potД™Ејnych piersi i nawet ten zapach waleriany, jaki roztaczajД… ich brody.

Jak Aniołowie Oblicza stają czasem niespodzianie w drzwiach naszych kuchni, ogromni i sapiący, i prędko zmęczeni – ocierają pot ze zroszonego czoła, przewracając niebieskimi białkami oczu, i w tym momencie zapominają swe poselstwo i zdziwieni, szukając wybiegu, pretekstu dla swego przybycia – wyciągają dłoń po jałmużnę.