Санаторий под клепсидрой / Sanatorium pod klepsydrą

Cóż jednak zrobić ze zdarzeniami, które nie mają swego własnego miejsca w czasie, ze zdarzeniami, które przyszły za późno, gdy już cały czas był rozdany, rozdzielony, rozebrany, i teraz zostały niejako na lodzie, nie zaszeregowane, zawieszone w powietrzu, bezdomne i błędne?

Czyżby czas był za ciasny dla wszystkich zdarzeń? Czy może się zdarzyć, aby już wszystkie miejsca w czasie były wyprzedane? Zatroskani, biegniemy wzdłuż tego całego pociągu zdarzeń, przygotowując się już do jazdy.

Na miłość boską, czyżby nie istniał tu pewnego rodzaju ażiotaż biletów na czas?… Panie konduktorze!

Tylko spokojnie! Bez zbytecznej paniki, zaЕ‚atwimy to po cichu we wЕ‚asnym zakresie dziaЕ‚ania.

Czy czytelnik słyszał coś o równoległych pasmach czasu w czasie dwutorowym? Tak, istnieją takie boczne odnogi czasu, trochę nielegalne co prawda i problematyczne, ale gdy się wiezie taką kontrabandę jak my, takie nadliczbowezdarzenie nie do zaszeregowania – nie można być zanadto wybrednym.

Spróbujmy tedy odgałęzić w którymś punkcie historii taką boczną odnogę, ślepy tor, ażeby zepchnąć nań te nielegalne dzieje. Tylko bez obawy. Stanie się to niepostrzeżenie, czytelnik nie dozna żadnego wstrząsu. Kto wie – może, gdy o tym mówimy, już nieczysta manipulacja jest poza nami i jedziemy już ślepym torem.

II

Moja matka przybiegła przerażona i objęła mój krzyk ramionami, chcąc go nakryć jak pożar i stłumić w fałdach swej miłości.

ZamknД™Е‚a mi usta ustami i krzyczaЕ‚a wraz ze mnД….

Ale odtrąciłem ją i wskazując na słup ognisty, na złotą belkę, która tkwiła ukośnie w powietrzu, jak zadra, i nie dała się zepchnąć – pełna blasku i krążących w niej pyłów – krzyczałem: – Wydrzyj ją, wyrwij!

Piec naindyczyЕ‚ siД™ wielkim kolorowym bohomazem, namalowanym na jego czole, nabiegЕ‚ krwiД… caЕ‚y i zdawaЕ‚o siД™, Ејe z konwulsji tych ЕјyЕ‚, Е›ciД™gien i caЕ‚ej tej napД™czniaЕ‚ej do pД™kniД™cia anatomii wyzwoliЕ‚ siД™ jaskrawym, kogucim wrzaskiem.

StaЕ‚em rozkrzyЕјowany w natchnieniu i wyciД…gniД™tymi, wydЕ‚uЕјonymi palcami pokazywaЕ‚em, pokazywaЕ‚em w gniewie, w przejД™ciu srogim, wyprД™Ејony jak drogowskaz i drЕјД…cy w ekstazie.

Moja rД™ka prowadziЕ‚a mnie, obca i blada, wlokЕ‚a mnie za sobД…, zesztywniaЕ‚a, woskowa rД™ka, jak wielkie wotywne dЕ‚onie, jak dЕ‚oЕ„ anielska wzniesiona do przysiД™gi.

ByЕ‚o pod koniec zimy.