Санаторий под клепсидрой / Sanatorium pod klepsydrą

Plac Ељw. TrГіjcy byЕ‚ o tym czasie pusty i czysty. Po roztopach wiosennych i bЕ‚otach, spЕ‚ukanych pГіЕєniej ulewnymi deszczami, pozostaЕ‚ teraz bruk umyty, wysuszony w wielu dniach cichej, dyskretnej pogody, w tych dniach wielkich juЕј i moЕјe zbyt obszernych na tД™ wczesnД… porД™, wydЕ‚uЕјonych trochД™ nad miarД™, zwЕ‚aszcza wieczorami, kiedy zmierzch przedЕ‚uЕјaЕ‚ siД™ bez koЕ„ca, pusty jeszcze w swej gЕ‚Д™bi, daremny i jaЕ‚owy w swym ogromnym oczekiwaniu.

Gdy Szloma zamknД…Е‚ za sobД… szklane drzwi fryzjerni, weszЕ‚o w nie natychmiast niebo, jak we wszystkie maЕ‚e okna tego piД™trowego domu, otwartego ku czystej gЕ‚Д™bi cienistego nieboskЕ‚onu.

ZszedЕ‚szy ze schodkГіw, znalazЕ‚ siД™ caЕ‚kiem samotny na brzegu wielkiej, pustej muszli placu, przez ktГіrД… przepЕ‚ywaЕ‚ bЕ‚Д™kit nieba bez sЕ‚oЕ„ca.

Ten wielki, czysty plac leżał owego popołudnia jak bania szklana, jak nowy nie zaczęty rok. Szloma stał na jego brzegu całkiem szary i zgaszony, zawalony błękitami, i nie śmiał łamać decyzją tej doskonałej kuli dnia nie zużytego.

Tylko raz w roku, w dniu wyjЕ›cia z wiД™zienia, czuЕ‚ siД™ Szloma tak czystym, nieobciД…Ејonym i nowym. DzieЕ„ przyjmowaЕ‚ go wГіwczas w siebie umytego z grzechГіw, odnowionego, pojednanego ze Е›wiatem, otwieraЕ‚ przed nim z westchnieniem czyste krД™gi swych horyzontГіw, uwieЕ„czone cichД… piД™knoЕ›ciД….

Nie śpieszył się. Stał na krawędzi dnia i nie śmiał przekroczyć, przekreślić swym drobnym, młodym, lekko utykającym chodem tej łagodnie sklepionej konchy popołudnia.

Przejrzysty cieЕ„ leЕјaЕ‚ nad miastem. Milczenie tej trzeciej godziny po poЕ‚udniu wydobywaЕ‚o z domГіw czystД… biel kredy i rozkЕ‚adaЕ‚o jД… bezgЕ‚oЕ›nie, jak taliД™ kart, dookoЕ‚a placu. Obdzieliwszy go jednД… turД…, napoczynaЕ‚o juЕј nowД…, czerpiД…c rezerwy bieli z wielkiej, barokowej fasady Ељw. TrГіjcy, ktГіra, jak zlatujД…ca z nieba ogromna koszula Boga, pofaЕ‚dowana w pilastry, ryzality i framugi, rozsadzona patosem wolut i archiwolut, porzД…dkowaЕ‚a na sobie w poЕ›piechu tД™ wielkД… wzburzonД… szatД™.

Szloma podniósł twarz, wietrząc w powietrzu. Łagodny powiew niósł zapach oleandrów, zapach świątecznych mieszkań i cynamonu. Wtedy kichnął potężnie swym sławnym, potężnym kichnięciem, od którego gołębie na odwachu policji zerwały się przestraszone i wzleciały. Szloma uśmiechnął się do siebie: Bóg dawał znać przez wstrząs jego nozdrzy, że wiosna nastała.