Санаторий под клепсидрой / Sanatorium pod klepsydrą

Tak wiosny sprzeniewierzają się sobie – jedna za drugą, pogrążone w zdyszany szelest kwitnących parków, w ich wezbrania i przypływy – zapominają o swych przysięgach, gubią liść po liściu ze swego testamentu.

Ta jedna wiosna miała odwagę wytrwać, pozostać wierną, dotrzymać wszystkiego. Po tylu nieudałych próbach, wzlotach, inkantatach chciała się wreszcie naprawdę ukonstytuować, wybuchnąć na świat wiosną generalną i już ostateczną.

Ten wicher zdarzeЕ„, ten huragan wypadkГіw: szczД™Е›liwy zamach stanu, te dni patetyczne, gГіrne i triumfalne! ChciaЕ‚bym, by krok tej historii pochwyciЕ‚ ich takt porywajД…cy i natchniony, przejД…Е‚ bohaterski ton tej epopei, zrГіwnaЕ‚ siД™ w marszu z rytmem tej wiosennej Marsylianki.

Tak nieobjęty jest horoskop wiosny! Kto może jej wziąć za złe, że uczy się ona czytać go naraz na sto sposobów, kombinować na oślep, sylabizować we wszystkich kierunkach, szczęśliwa, gdy jej się uda coś odcyfrować wśród mylącego zgadywania ptaków.

Czyta ona ten tekst w przГіd i na wspak, gubiД…c sens i podejmujД…c go na nowo, we wszystkich wersjach, w tysiД…cznych alternatywach, trelach i Е›wiergotach. Bo tekst wiosny znaczony jest caЕ‚y w domyЕ›lnikach, w niedomГіwieniach, w elipsach, wykropkowany bez liter w pustym bЕ‚Д™kicie, i w wolne luki miД™dzy sylabami ptaki wstawiajД… kapryЕ›nie swe domysЕ‚y i swe odgadnienia. Dlatego bД™dzie ta historia, wzorem tego tekstu, ciД…gnД™Е‚a siД™ na wielu rozgaЕ‚Д™zionych torach i caЕ‚a przetykana bД™dzie wiosennymi myЕ›lnikami, westchnieniami i wielokropkami.

II

W te noce przedwiosenne, dzikie i rozprzestrzenione, nakryte ogromnymi niebami, jeszcze surowymi i bez woni, prowadzącymi wśród wertepów i rozłogów powietrznychw gwiezdne bezdroża – ojciec zabierał mnie ze sobą na kolację do małej restauracji ogrodowej, zamkniętej między tylnymi murami ostatnich domów rynku.

SzliЕ›my w mokrym Е›wietle latarЕ„, brzД™czД…cych w podmuchach wiatru, na przeЕ‚aj przez wielki sklepiony plac rynku, samotni, przywaleni ogromem labiryntГіw powietrznych, zagubieni i zdezorientowani w pustych przestrzeniach atmosfery. Ojciec podnosiЕ‚ do nieba twarz oblanД… nikЕ‚Д… poЕ›wiatД… i patrzyЕ‚ z gorzkД… troskД… w ten Ејwir gwiezdny rozsiany po mieliznach szeroko rozgaЕ‚Д™zionych i rozlanych wirГіw.