Санаторий под клепсидрой / Sanatorium pod klepsydrą

Pan fotograf, który już od pewnego czasu rzucał ku nam znad sąsiedniego stołu porozumiewawcze spojrzenia, przysiadł się wreszcie do nas, przenosząc swój kufel piwa ze stołu na stół. Uśmiechał się wieloznacznie, walczył z własnymi myślami, prztykał palcami, gubiąc wciąż na nowo nieuchwytną pointę sytuacji. Czuliśmy od początku jej paradoksalność. To zaimprowizowane obozowisko restauracyjne pod auspicjami dalekich gwiazd bankrutowało bez ratunku, załamywało się nędznie, nie mogąc sprostać rosnącym bez miary pretensjom nocy.

Cóż mogliśmy przeciwstawić tym bezdennym pustkowiom? Noc przekreślała tę ludzką imprezę, której nadaremnie próbowały bronić skrzypce, zajmowała tę lukę, zaciągała swe gwiazdozbiory na odzyskane pozycje.

WidzieliЕ›my rozprzД™gajД…ce siД™ obozowisko stoЕ‚Гіw, pobojowisko porzucanych serwet i obrusГіw, ktГіre noc przekraczaЕ‚a w triumfie, Е›wietlista i nieprzeliczona. PodnieЕ›liЕ›my siД™ i my, podczas gdy wyprzedzajД…c ciaЕ‚a, myЕ›l nasza juЕј biegЕ‚a od dawna za gwarnym turkotem jej wozГіw, za dalekim, szeroko rozsypanym turkotem gwiezdnym tych wielkich i jasnych szlakГіw.

Tak szliśmy pod rakietami jej gwiazd, antycypując w duchu przymkniętymi oczyma jej coraz wyższe i wyższe olśnienia. Ach, ten cynizm triumfującej nocy! Objąwszy w posiadanie całe niebo, grała ona teraz w domino na jego przestrzeniach, opieszale i bez rachuby, zagarniając obojętnie milionowe wygrane. Potem, znudzona, kreśliła na pobojowisku odwróconych tabliczek przezroczyste gryzmoły, uśmiechnięte twarze, wciąż jeden i ten sam uśmiech w tysiącznych powtórzeniach, który za chwilę przechodził – już wieczny – do gwiazd, rozsypywał się w gwiezdną obojętność.

Wstąpiliśmy po drodze do cukierni na ciastka. Ledwie weszliśmy przez dźwięczne, szklane drzwi do tego białego, lukrowanego wnętrza, pełnego lśniących cukrów – noc stanęła od razu wszystkimi gwiazdami, baczna nagle i uważna, ciekawa, czy jej się nie wymkniemy.

CzekaЕ‚a na nas caЕ‚y czas cierpliwie, strГіЕјujД…c pod drzwiami, Е›wiecД…c przez szyby z wysoka nieruchomymi gwiazdami, podczas gdy z gЕ‚Д™bokim namysЕ‚em wybieraliЕ›my ciastka. Wtedy ujrzaЕ‚em po raz pierwszy BiankД™. StaЕ‚a profilem przy ladzie, z guwernantkД…, w biaЕ‚ej sukience, smukЕ‚a i kaligraficzna, jakby wyszЕ‚a z Zodiaku. Nie odwracaЕ‚a siД™, stojД…c we wzorowym kontrapoЕ›cie mЕ‚odych dziewczД…t, i jadЕ‚a ciastko z kremem.