Санаторий под клепсидрой / Sanatorium pod klepsydrą

Potem horyzont chmurnieje raptownie jak przed wiosenną burzą, błyszczą tylko jaskrawo instrumenty orkiestr i w ciszy słychać pomruk ciemniejącego nieba, szum dalekich przestworzy, podczas gdy z pobliskich ogrodów zapach czeremchy nadpływa w skupionych ładunkach i rozładowuje się bezbronnie w niewymownych rozprzestrzenieniach.

XIII

AЕј pewnego dnia przy koЕ„cu kwietnia byЕ‚o przedpoЕ‚udnie szare i ciepЕ‚e, ludzie szli, patrzД…c przed siebie w ziemiД™, zawsze w ten metr kwadratowy wilgotnej ziemi przed sobД…, i nie czuli, Ејe bokami mijajД… drzewa parku, czarno rozgaЕ‚Д™zione, pД™kajД…ce w rozlicznych miejscach w sЕ‚odkie jД…trzД…ce siД™ rany.

Uwikłane w czarnej gałęzistej sieci drzew szare, duszne niebo leżało ludziom na karku – wichrowato spiętrzone, bezforemnie ciężkie i ogromne jak pierzyna. Ludzie gramolili się spod niego na rękach i nogach, jak chrabąszcze w tej ciepłej wilgoci, obwąchujące czułymi różkami słodką glinę. Świat leżał głuchy, rozwijał się i rósł gdzieś w górze, gdzieś z tyłu i w głębi – błogo bezsilny – i płynął.

Chwilami zwalniaЕ‚ i przypominaЕ‚ coЕ› mglisto, gaЕ‚Д™ziЕ‚ siД™ drzewami, oczkowaЕ‚ gД™stД…, lЕ›niД…cД… siatkД… Д‡wierkania ptasiego narzuconД… na ten dzieЕ„ szary i szedЕ‚ w gЕ‚Д…b, w wД™Ејowanie podziemne korzeni, w Е›lepe pulsowanie robakГіw i gД…sienic, w gЕ‚uche zamroczenie czarnoziemu i gliny.

A pod tym bezforemnym ogromem kucali ludzie ogЕ‚uszeni i bez myЕ›li w gЕ‚owie, kucali z gЕ‚owami w dЕ‚oniach, wisieli niezgrabnie w pozie jeszcze wczorajszej i Е›linili siД™ bezwiednie.

MoЕјe ogЕ‚uszaЕ‚y ich te gД™ste grzechotki Д‡wierkania, te niestrudzone makГіwki sypiД…ce szary Е›rut, ktГіrym Д‡miЕ‚o siД™ powietrze. Chodzili ospale pod tym gradem oЕ‚owianym i rozmawiali na migi w tej ulewie rzД™sistej lub zrezygnowani milczeli.

Ale gdy około jedenastej godziny przed południem, gdzieś w jakimś punkcie przestrzeni przez wielkie spęczniałe ciało chmur wykłuło się słońce bladym kiełkiem – wtedy nagle w gałęzistych koszach drzew zaświeciły gęsto wszystkie pączki i szary welon ćwierkania oddzielił się powoli bladozłocistą siatką z twarzy dnia, który otworzył oczy.

I to byЕ‚a wiosna.

Wtedy nagle, w jednej chwili, pusta przed chwilД… aleja parku zasiana jest ludЕєmi Е›pieszД…cymi w rГіЕјne strony, jakby byЕ‚a punktem wД™zЕ‚owym wszystkich ulic miasta, i zakwita strojami kobiet.