Санаторий под клепсидрой / Sanatorium pod klepsydrą

I widziaЕ‚o siД™ te katarynki piД™knie malowane, wД™drujД…ce na plecach niepokaЕєnych szarych staruszkГіw, ktГіrych twarze, wyjedzone przez Ејycie, byЕ‚y jakby zasnute pajД™czynД… i caЕ‚kiem niewyraЕєne, twarze o Е‚zawiД…cych, nieruchomych oczach, ktГіre z wolna wyciekaЕ‚y, twarze wyjaЕ‚owione z Ејycia, tak odbarwione i niewinne, jak kora drzew spД™kana od pogГіd wszelkich, i pachnД…ce juЕј tylko deszczem i niebem jak ona.

Dawno zapomnieli, jak siД™ nazywali i kim byli, i tak zagubieni w sobie szurgali z ugiД™tymi kolanami drobnymi, rГіwnymi kroczkami w swych ogromnych, ciД™Ејkich butach po linii caЕ‚kiem prostej i jednostajnej, wЕ›rГіd krД™tych i zawiЕ‚ych drГіg przechodniГіw.

W białe, bezsłoneczne przedpołudnia, przedpołudnia sczerstwiałe od zimna, pogrążone w codzienne sprawy dnia, wyplątywali się niepostrzeżenie z tłumu, stawiali katarynkę na krzyżulcach na zbiegu ulic, pod żółtą smugą nieba, przekreśloną drutem telegraficznym, wśród ludzi śpieszących tępo z nastawionymi kołnierzami, i zaczynali swą melodię, nie od początku, lecz w miejscu, gdzie wczoraj przerwali, i grali: „Daisy, Daisy, ty mi odpowiedź daj… ”, podczas gdy z kominów puszyły się białe pióropusze pary.

I rzecz dziwna – ta melodia, zaledwie rozpoczęta, wskakiwała zaraz w wolną lukę, w swoje miejsce w tej godzinie i w tym krajobrazie, jak gdyby od zawsze należała do tego dnia zamyślonego i zgubionego w sobie samym, a w takt jej biegły myśli i szare troski śpieszących.

I gdy po pewnym czasie kończyła się długim, wyciągniętym wizgotem, wyprutym z trzewi katarynki, która zaczynała się z całkiem nowej beczki – myśli i troski zatrzymywały się na chwilę, jakby w tańcu, by zmienić krok, a potem bez zastanowienia zaczynały kręcić się w odwrotnym kierunku w takt nowej melodii, która wybiegła z fujarek katarynki: „Małgorzato, skarbie mojej duszy…”

I w tępym indyferentyzmie tego przedpołudnia nikt nie zauważył nawet, że sens świata zmienił się do gruntu, że biegł on już nie w takt „Daisy, Daisy”, ale wprost przeciwnie „Mał-go-rzato… ”

Obracamy znГіw kartkД™.

CГіЕј to? Czy pada deszcz wiosenny? Nie, to Д‡wierkanie ptaszkГіw sypie siД™ jak szary Е›rut na parasole, bo oto oferuje siД™ tu prawdziwe kanarki harceЕ„skie, klatki peЕ‚ne szczygЕ‚Гіw i szpakГіw, koszyki peЕ‚ne Е›piewakГіw i gaduЕ‚Гіw skrzydlatych.