Ни даулыйсың, йөрәк? / О чём тревожишься, сердце? (на татарском языке)

Төшкә керсә – уянып китәсең,

Үзен күрсәң – тагын бетәсең…

Бу бик күптән үткән эш инде,

Минем күңел хәзер бушаган…

Үзең сөйләгәнгә әйтүем,

Синең хәл дә шуңа охшаган…

Т®Р·РіУ™СЂТЇ

Үзеңне дә хәтта танымаслык

Р?С‚У™ РёРєУ™РЅ вакыт берзаман.

Гомер баскычларын саный-саный,

Үргә менәм.

Үзгәргәнсең, диләр танышларым,

Озаграк күрми торсалар,

У? РјРёРЅ аны СЃРёР·РјУ™РіУ™РЅ РґУ™ сыман,

Бара бирәм алга, юл салам…

Җирдә кеше төпле үз урынын

Табу өчен яши, эзләнә.

Шуңа, ахры, айлар-еллар аша

Үзенә генә охшап үзгәрә…

Шигырь турында

Шигырь кайчан әйбәт була? —

Аңлаганда.

Охшамаса кабатлау йә

Алдаганга…

Йөрәгеңә керсә дус-иптәшең кебек,

Бәгыреңне үтсә телеп, яшен кебек.

Шигырь шунда әйбәт була —

Көйләп торса,

Укып чыккач, күңелеңне

Биләп торса.

Шәп шигырьнең, турысын әйтим,

Бер ягы бар:

Рухландыра, гүя тылсым

Таягы бар…

кемгә – нәрсә

Киңәш бирде берәү чын күңелдән:

В«У?змәвердәй, тимер өзәрлек

Көчең булса гына, шигырь яз, – дип, —

Хәлең бармы шуңа түзәрлек?»

В«Р?СЂ-атларга карап, ТЇСЂРЅУ™Рє алсаң,

Алар чыдам, алар куәтле…

Чирли-чирли җәфаланма бер дә,

Нәрсәң җитмәгән ди ул хәтле?.

Өрлек кебек егетләргә генә

Хас нәрсә ул язу – авыр бит…

Өрсәм, очып китәрсең дип куркам,

Бар, буталма монда, ары кит…»

Рәхмәт инде, сүзләрең хак, тик бит

Көч беләктә түгел – йөрәктә.