Әсәрләр. 2 том

– Халыкта тормышка мәхәббәт бик зур, менә аның сере нәрсәдә, – диде Яруллин, мәгълүм бер хакыйкатьне әйткән төсле өзеп кенә.

– Яхшы, шулай да булсын, ләкин бит җыр тыңлап утырыр өчен кайгы-хәсрәт, авырлыкларны онытып торырга кирәктер, минемчә.

– Җыр үзе инде барысын да оныттыра ул.

– У? минемчә, болай СѓР», – РґРёРґРµ Рәшидә, уйланып кына, – җыр, бәлки, оныттырмый РґР° торгандыр, хәтта кайгы-хәсрәтләрне көчәйтеп С‚У™ җибәрәдер. Җырның шундыйлары РґР° бар Р±РёС‚. РњРёРЅ РёРЅРґРµ аны үзем беләм. Р›У™РєРёРЅ РЅРёРЅРґРё генә җырны алма, СѓР», барысыннан элек, кеше күңелендә тормышка РјУ™С…У™Р±Р±У™С‚ уята, кешедә яшисе РєРёР»ТЇ теләген көчәйтә… Шулай булгач, кеше җыр тыңлаганда кайгы-хәсрәтне РґУ™ ничектер менә татлырак итеп кичерә, еласа, РєТЇР· яше РґУ™ аның СѓР» хәтле әче булмый Т»У™Рј барыбер җиңеләеп кала.

Бүген мин менә «Тәфтиләү»не җырладым, «Юксыну»ны җырладым, ә халык миңа: «Рәхмәт, кызым, күңелләребезне бушаттың, хәсрәтләребезне җиңеләйттең!» – дип кычкырды. Нигә, дөрес түгелмени?

– Дөрес, дөрес! – диде Зөфәр, Рәшидәнең фикеренә ку- шылудан бигрәк, аның ягымлы һәм гади итеп сөйләвенә сокланып.

– Туктагыз әле, менә әбидән сорап карыйк, әби нәрсә әйтер бит әле, – диде Яруллин.

– Йә әби, чын дөресен генә әйтеп бир үзләренә!

– Ни әйтим мин, – диде әби, кыюсыз гына елмаеп, аннары бераз уйланып торды да өстәп куйды: – Авыл кешесенең юанычы ни, шул җыру инде, белеп сөйлисез.