Әсәрләр. 3 том

Минем Р±У™СЂУ™РЅРЅУ™СЂРіУ™ исем РєРёС‚У™ – алар У©С‡-РґТЇСЂС‚ РєУ©РЅРЅУ™РЅ РёРЅРґРµ бөтен У©Р№РЅРµ бетереп чаба башлыйлар, зурая төшкәч, РјРёС‡ башына хәтле сикереп менәләр. У? бозауларны озак тотмыйлар, бераз аяклангач та икенче бер җылы урынга күчерәләр… Соңыннан «аш ызбасы» СЋРєРєР° чыкты – кайчан, РЅРё өчен сүткәннәрдер, белмәдем.

Беренче герман сугышы вакытында утынга түгел микән?!

Р?СЃС‚У™ калганы тагын – аш өеннән арырак кара мунча. Кергәч С‚У™ СѓТЈ якта учак, учак өстенә чуерташ өелгән, шуңа терәлеп ТЇРє торган С‚У™Р±У™РЅУ™Рє Р»У™ТЇРєУ™, У™ каршыда кечкенә чалыш С‚У™СЂУ™Р·У™. РњРѕСЂТ—Р°-мазар СЋРє, якканда төтен чыксын өчен ишеген ачып куялар, шуңа РєТЇСЂУ™ мунчаның бөтен эче корым сылагандай кап-кара.

Ләкин, ни хикмәттер, бу кара корым кием-салымны буямый иде.

Бик кечкенә чагымда бабакай белән әбекайның мине шул мунчага алып керүләрен аз гына хәтерлим. Зур түгәрәк тазга утыртып юындыралар, аннары бастырып комганнан җылы су белән коендыралар.

Ләүкәгә яткызып чабып та караганнар. Ләкин монысын мин бер дә яратмаганмын, имеш, – разбой сала башлаганмын.

У? менә СѓРЅРёРєРµ-СѓРЅУ©С‡ яшьләремдә булган бер вакыйганы Т»РёС‡ С‚У™ онытасым СЋРє. Кышкы салкын РєУ©РЅ РёРґРµ. Абзаннан килгән кодача (Т—РёТЈРіУ™С‡У™Р№РЅРµТЈ сеңлесе) белән без РёРєУ™ТЇ утын ташып, кара мунчаны ягып җибәрдек.

Башта әче төтен күзләребезне кисте, тамак төпләренә утырды, аннары бераздан, учак ялкынланып янарга тотынгач, төтен кимеде, чыгып та бетте диярлек. Без мунчаның ишеген дә ябып куйдык.