Әсәрләр. 3 том

Атакай Куандыкта торучы РљУ™СЂРёРјУ™ тутакай кызлары Т—РёР±У™СЂРіУ™РЅ «вызов» буенча шунда китеп бара, У™ РњУ©С…У™РјРјУ™РґСЉСЏСЂ дәдәкайның авыру сәбәпле хезмәт армиясеннән азат ителеп, өенә кайтып баруы РёРєУ™РЅ. Р?РєРµ бертуган Р±Сѓ очрашудан, билгеле, куаналар РґР°, РіР°Т—У™РїР»У™РЅУ™Р»У™СЂ РґУ™ Т»У™Рј төрле яктан килеп тыгылган халык белән шыгрым тулы вокзалда күпмедер вакыт бергә РґУ™ булалар.

Атакайның әйтүенә караганда, Мөхәммәдъяр дәдәкай бик бетәшкән булган, өсте дә сәләмә, ашарына да юк икән. Вокзал каршындагы кечкенә базардан атакай аңа ничәдер йөз сумга бер кирпеч икмәк тә алып биргән… Мөхәммәдъяр дәдәкайга кирәкле поезд алданрак килә, һәм ул кадерле «кирпеч»ен салган киндер капчыгын кулына урап тоткан килеш шул поездның бер тамбурына көч-хәл белән эләгеп, китеп тә бара… Һәм шул китүдән гаип – өенә кайтып җитми. Ни булган, берәр бәхетсезлеккә юлыкканмы, юлда-мазар үлеп калганмы? – белүче дә юк, күрүче дә юк һәм беркайдан бернинди хәбәр дә юк. Олы кеше су төбенә киткән таш кебек юкка чыга да куя. Соңыннан бу бик сәер-серле хәлне искә төшереп юраган чакта, атакай әйтә торган иде: «Шул бер кирпеч икмәге башына җитмәде микән бичараның? Ачлар, явызлар күп иде, бәлки, шундыйларның берәрсе икмәген тартып алып, үзен поезддан бәреп төшергәндер, авыру кешегә күпме генә кирәк соң?!» – ди иде. Хәер, югалган кеше турында төрлесен юрарга була, әмма чын дөресен генә белеп булмый беркайчан да.