Сайланма әсәрләр. Истәлекләр, бәян, публицистик язмалар

Бу хәлләрне белмичә кызга У©Р№Р»У™РЅРіУ™РЅ РќУ™Т—РёРї, әлбәттә, кәләшен кызганган, В«Т—РёР·РЅРё көчләде» РґРёРіУ™РЅ СЃТЇР·РіУ™ РґУ™ ышанган. У?РјРјР° хәзер СѓР» хатынына, гаиләсенә еш кына илтифатсызлык РєТЇСЂСЃУ™С‚У™, ТЇР·-үзенең җанын талкый РёРґРµ. Бу хакта СѓР» «Кем гаепле?В» РґРёРіУ™РЅ С…РёРєУ™СЏ РґУ™ СЏР·РґС‹.

Ничек кенә булмасын, мин бу беренче танышып утырышуда аның турында шул фикергә килдем: Нәҗип Думави – гаҗәп дәрәҗәдә салкын канлы, сабыр табигатьле бер кеше.

Ул үзенең тормышыннан зарланганда да, аны үз хәленнән зарлану итеп түгел, ә татар язучылары һәм культура эшчеләренең хәлләре шулай авыр булганлыкка бер мисал иттереп кенә сөйли иде.

– Мәдәният, мәгариф вә матбугат эшчеләренең язмышлары әнә шундый Тимершалар кулында булгач, шулай булмый хәле юк! – дип куйды ул соңыннан үзе дә.

Аннары ул үзенең мәгариф эшенә нык бирелүен, үзе укыткан мәктәпләрдә балаларга мөмкин чаклы фән белемен бирергә, аларны тормышка яраклы кешеләр итеп тәрбияләргә тырышуын сөйләде.

Нәҗип Думавиның бу юлы Оренбургка килүенең төбе дә ике төрле ният белән булган икән.

– Тормыш та шәптән булмагач, күңел дә тынычсыз булгач, саулык та начарлана төште, – диде ул.

– Шунлыктан, берәр казакъ авылына барып, анда мулдәкәлек итеп, балалар укытып булса да, бераз кымыз эчеп, куй ите ашап, саф һавалы иркен далада ял итәргә уйлаган идем.

Бу вакытта Думави мәктәпләр өчен берничә китап та бастырган иде.