Сайланма әсәрләр. Истәлекләр, бәян, публицистик язмалар

У?РіУ™СЂ РґУ™ мәчет картлары СЃРёРЅРµТЈ минем өемдә җырлавыңны ишетсәләр, РёСЂС‚У™РіУ™ ТЇРє РјРёРЅРµ мәчеткә чакырып: «Мулла башың белән У©РµТЈРґУ™ әллә РЅРёРЅРґРё килмешәкләрне җырлатып ятасың!В» – РґРёРї, утка бастырачаклар.

Шушы чорларда мин әтидән яшереп бер гармун алган идем. Без дустым Зиннәт белән аны төннәрдә генә аларның мунчаларында уйнап маташабыз, өйрәнергә тырышабыз.

У? көндезен аны арт бакчабыздагы агач умарта РѕСЏСЃС‹ эченә яшереп РєСѓСЏРј. Ничектер беркөнне әти шул гармунны табып алган. Р?ТЈ элек СѓР» РјРёРЅРµ яңакларым шешеп чыкканчы С‡У™РїУ™РґРµ РґУ™, аннары гармунны таптап, изеп ташлады.

– Җитмәсә тагын, келәттән ашлык урлап сатып алгансыңдыр әле бу шайтан коралын! – дип җикеренде һәм кычкырынды.

Камил Мотыйгый, тиздән булачак революция турында сөйләгәч, шушы вакыйга исемә килеп төште дә:

– Революция булгач, яшермичә гармун уйнарга да, җырларга да мөмкин булачакмы? – дип сорадым.

– Билгеле, – диде ул, – мәктәпләргә хәтта җыр, музыка дәресләре дә кертеләчәк!

Тагын бер нәрсә минем күңелне борчый иде.

Безнең авылда Гөбенә суына салынган дүрт ташлы тегермәнне Василий дигән бер урыс биләп тора. Василийның дүрт кызы бар.

Безнең авылда туып, татар кызлары белән бергә уйнап үскәнлектән, алар, татар телен ана теле шикелле белү белән бергә, безнең авылга шулчаклы ияләшкәннәр:

– Шушы авылдан бер генә дә китәсе түгел, татар егетенә генә иргә чыгасы иде! – диләр иде.