Үлмәс / Бессмертная (на татарском языке)

– Акыл сатма, кем кыз! Кичкелеккә РєУ™Т—У™ сөтенә солы кушып кайнат. Гөлҗиһанның бүгенгә ризыгы шул, – РґРёРї, карчык каядыр китеп баргач, Миңсылу Р°ТЈР° сапсыз савыт тоттырды. – У?Р№РґУ™, сау!

Малкай, РєТЇСЂУ™СЃРµТЈ, гадәт буенча, күтәртмә тактага ТЇР·Рµ менә РёРґРµ. У? менә хатынның РєУ™Т—У™ имчәген тартырлык С‚У™Т—СЂРёР±У™СЃРµ СЋРє, акча санарга гына яраган бармаклар начар бөгелә РёРґРµ.

Ул савытын юри кулында әйләндерде:

– Бигрәк кечкенә…

– Аңа ике литр сыя. Кәҗә сыер түгел. Кем дисең әле син үзеңне? Абагамы әле? Шыпиуннар гел исем төрләндерә. Кинада күрсәтәләр. Син шуларның берсе, ахры, гөлкәем?

– Сөенмә, Миңсылу апа.

Без икебез дә мактаулы халык: син шымчы һәм әләкче икән. Шыпырт кына артымнан күзәттеңмени?

– У?-У™, Т—РёТЈРіРё белән бозылышкан безнең нәзберек кунагыбыз! У?Р№С‚У™Рј аны У™Р±РёРµТЈ җенләнә. РђРЅС‹ТЈ карактерына РјРёРЅ генә С‚ТЇР·У™Рј. У?Р№РґУ™, мәлҗерәмә, РєУ™Т—У™РЅРµ сау! У?ТЇРІУ™Р», җиленен юып, С‡ТЇРїСЂУ™Рє белән корыт.

Кәҗә дә карт хуҗабикәсе кебек пырдымсызлана, мөгезе белән тактаны сөзә иде. «Мин, бай хатын, себереп кенә түгәрлек көнкүреш чүп-чары белән вакланам. Хурлык!» – дип, йөрәге ярсыды, тик акылы аны тиз бастырды. «Ахмак! Синең акчаңның нинди кодрәте бар соң? Ул кәгазь кисәге генә.

Ертсаң ертыла, яндырсаң СЏРЅР°. РЎРёРЅ – авыл кызы, шуны онытма!В» У?Р№Рµ, СѓР» Р±Сѓ Т—РёСЂРґУ™ туып үсте. У?РјРјР° бүген, кер сыккан кебек сыксаң РґР°, аңарда авыл гадәтләренең тамчысы РґР° калмаган РёРґРµ.

– Бисмилла, – диде Гөлҗиһан.