Үлмәс / Бессмертная (на татарском языке)

У? СЃРёРЅ бер генә баш! Р‘У™СЂУ™ТЈРіРµ үстереп саткан акчаңны тозлыйсың, ахры, анаңны… – Сәмигуллага У™РґУ™Рї саклап торуы Р±РёРє авыр РёРґРµ. РЈР» иләмсез итеп күзен алартты, У™РјРјР° «йомры-йомры» сүзен теш арасында кыстырып калдырды. – РќРё, Гамбәр апа, безнең ызба Р±У™Р»У™РєУ™Р№, каралты-РєСѓСЂР° РёСЃРєРµ. Хуҗалыкны рәтләр идем, урын кысан.

Гамбәр дөнья малының ялына ябышып ятамыни, и Ходаем! Бәрәңге саткан акчасына ул кулъяулык та алмый, мәчет кирәк-ярагына тота иде. Менә быел түбәсеннән су ага. Аны көзгә шифер белән яптырырга кирәк… Гарәфетдин балакайны кышкы суыкларда ничек азанга йөртер? Бишмәте кырык ямаулы, итегенең олтаны тишек.

Аның өс-башын бөтәйтү – Гамбәр намусында.

Тик боларны шушы бәндә кисәгенә берәмтекләп аңлатудан ни мәгънә? Моның күңеле – кояш көйдереп яргаланган каты балчык: нихәтле генә су сипсәң дә җебеми.

– Бакча закунный минеке, энем.

– Знамы синеке, албасты хатын… Тфү, күршекәем, апа җаным. Телемә чебен куна, тфү. Закунный җиреңне якшылык белән сорыйм шуңар, Гамбәр апа. Блач Мирхәйдәр, эт койрыгы, рөхсәтсез генә кис тә ал, ди.

– Киселәсе көннәрегез алда әле.

– Нәмә дисең, күрше апа?

Хатын бүтән кабатламады.

Офык читендә ниндидер кара С‡ТЇРїСЂУ™Рє РєРёСЃУ™РєР»У™СЂРµ җилферди РёРґРµ. РљУ©С‚ТЇРµ белән каргалар очып РєРёР»У™ РёРєУ™РЅ! Р? Аллаһым, авылда каркылдавык кошлар елдан-ел РєТЇР±У™СЏ. Кешесе кырылса, аймактагы ятим агач-куакка карга РѕСЏ төпли. Сизенәләр, ахрысы.