Двое на вуліцы

Алегу гэта не падабалася, ён пачуваyся нiбыта лiшнiм ва yсiм гэтым чужым свяце i таму спрабаваy трохi ахалодзiць, прысаромiць жонку:

– Чаго ты разбегалася? Супакойся. А то людзi смяяцца будуць.

– Кiнь ты, Алежка. Гэта ж малое. А яму yвага трэба. Ты сам не радзiy, дык i не ведаеш. Табе лёгка было – я y вёсцы y мацi i хадзiла Вовачкам, i радзiла там, табе yжо гатовага сына прывезла. Ты ж i не купаy яго, i пялёнкi не мыy. Помнiш, як ён ад цябе, нiбы ад чужога, адварочваyся, калi yпершыню yбачыy. А тут жа i парадзiсе памагчы трэба.

Яна ж вунь якая хворая – нiчога пакуль рабiць не можа.

Алег жа бачыy, што парадзiсе таксама не падабаецца гэтая яе мiтусня. Ірка ляжала y ложку сярод белых прасцiн, неяк iранiчна, нават грэблiва глядзела на Тонiна yзрушэнне, кiдала yстрывожаны погляд на мужа, якi раптам часцей пачаy раiцца не з ёю, жонкаю, а з гэтаю, незнаёмаю яшчэ нядаyна, чужою яму i зараз, жанчынаю.

Пакуль Ірка яшчэ ляжала, не хадзiла, яна сяк-так цярпела Тонiну дапамогу, а як толькi крыху ачуняла, адразу yзялася рабiць усё сама.

Але ж Сашка yсё роyна, калi жонка выходзiла куды y магазiн, адразу прыбягаy да iх:

– Тоня, памажы – малое плача.

Тоня, чым бы яна нi займалася, тут жа кiдала yсю сваю працу, выцiрала рукi аб фартушок i, крыкнуyшы мужу з кухнi: «Алег, глядзi, каб бульба не прыгарэла», у чым стаяла – у халаце, дык у халаце, у кароценькай сукеначцы, дык у сукеначцы – бегла разам з Сашкам да яго y кватэру. Алег бачыy, што такое ёй да душы, што яна yжо штораз нецярплiвей чакае Сашкавага званка.

Алегу такiя запросiны не падабалiся, але ён усё роyна глядзеy на iх пакуль што спакойна i не думаy пра большае: ну i што, калi яна збегае, ну i што з таго, калi яна паняньчыць, супакоiць дзiця.

Дарэчы, ён i сам, незаyважна для сябе самога, пачаy клапацiцца пра лейтэнантавага першынца. Калi y Іркi знiкла малако, Алег пазнаёмiy Сашку з Анцяй, прыгожай, паyнагрудай мантажнiцай з iхняга завода. Яна якраз тады таксама радзiла, i y яе было столькi малака, што сваё малое не паспявала папiваць.

У яе yжо брала малако яшчэ адна парадзiха, але Анця не адмовiла i Сашку. Адно толькi яна папрасiла за гэта добрыя грошы, таму Сашка, вярнуyшыся з поyнай бутэлечкай, жартаваy:

– Ого, дык твая знаёмая, глядзi, круглы год запускацца не будзе. Мiльянершай стане.

Сашка штодзень бегаy да Анцi па малако, але, нягледзячы на гэта, паспяваy зазiрнуць i да iх. Пазней ён пачаy прыбягаць па Тоню i пры жонцы:

– Хадзем, малая плача, а Ірка яе супакоiць не yмее.