Двое на вуліцы

Гэтае палкае развiтанне yразiла Алега, i ён у думках пазайздросцiy закаханым i нават пашкадаваy, што яны расстаюцца – уявiy пустату i шчымленне, якiя агорнуць абодвух, як толькi кранецца цягнiк.

Але цягнiк пайшоy, тыя, што яго праводзiлi, таксама пачалi разыходзiцца, а гэтыя двое, нiбыта нiчога на свеце для iх зараз не iснавала – нi цягнiка, нi пасажыраy, – усё яшчэ горача цалуючыся, развiтвалiся. Алег, убачыyшы такое, жахнуyся, падбег да iх i, спяшаючыся – апошнi вагон яшчэ можна было дагнаць, – пацягнуy хлопца за рукаy:

– Гэй, таварышы, цягнiк пайшоy!

Яны нехаця адхiнулiся адно ад аднаго – ён неахвотна выпусцiy са сваiх яе вусны, яна яшчэ раз дагнала iх, пацалавала i толькi тады паглядзела y Алегаy бок i iранiчна спыталася:

– Няyжо пайшоy? Што вы кажаце…

У яе словах Алег адчуy насмешку.

А калi закаханыя, нават i не зiрнуyшы y бок поезда, якi yжо далекавата стукаy на стрэлках, абняyшыся, паволi падалiся y тунэль, ён зразумеy, што нiхто з iх нiкуды не ад’язджаy, а сюды, у вакзальную таyхатню, яны прыйшлi, мусiць, проста пацалавацца: на вулiцы – нельга, у скверы – няёмка, усе глядзяць як на дзiвакоy, а тут нiхто не звяртае yвагi – маyляy, няхай-няхай развiтваюцца закаханыя. Што такое бывае, ён ведаy i раней – нехта з сяброy расказваy пра гэта, – а вось жа, на табе, прамахнуyся, уставiy i тут свае тры грошы – аж за руку пацягнуy: «Гэй, таварышы!» Вось табе i «таварышы»… Цьфу ты, д’ябал!

Злуючыся, плюючыся i дакараючы сябе за тое, што вось i на гэты раз улез не y сваю справу – гэткi iм таварыш знайшоyся! – Алег, не спускаючыся y тунэль, цераз пуцi – балазе цягнiкоy не было – паволi пайшоy у вакзал…

Займалася yжо другая гадзiна ночы.

Народу на вакзале крыху паменела, але yсё роyна было яшчэ многа – дастаткова, каб не адчуваць сябе адзiнокiм. Ён зноy паштурхаyся ля кас, зноy доyга, задраyшы галаву, вывучаy расклад руху цягнiкоy.

У зале чакання Жавейка заyважыy вольнае месца, пайшоy туды i, асцярожна пасунуyшы ногi мужчыны, якi салодка хроп на лаyцы, сеy каля яго сам.

Пасажыры, чые цягнiкi iшлi пазней, пад ранiцу, прыладзiлiся, хто як змог, i yжо моцна – хто сапучы, хто храпучы, хто падсвiстваючы – спалi. Абводзячы вачыма сонную залу, Алег успомнiy, што заyсёды, калi яму здаралася бачыць вакзал ноччу, ён шчыра шкадаваy, што не yмее маляваць. Паставы тых, хто спаy, былi такiя выразныя, што яму здавалася, нiчога не трэба нi дадаваць ад сябе, нi выдумляць – малюй так, як ёсць, i ты падорыш свету шэдэyр «Начны вакзал».