Двое на вуліцы

Мiлiцыянер, вiдаць, адчуy, што чалавек нiкуды не едзе, i яму зараз не цярпелася апазнаць у iм якога злодзея цi бадзягу. Алегу ж не хацелася, каб зараз у яго распытвалi пра дакументы, пра тое, чаго начуе тут, на вакзале, а не дома, i таму ён, крыху пасядзеyшы яшчэ для прылiку, устаy i выйшаy на прывакзальную плошчу.

Дождж сцiх. Але на дварэ не стала ад гэтага цяплей – стылая золь адразу ж бралася за рукi, за твар, студзiла нават душу.

Была yжо глыбокая ноч. Горад спаy моцным сном – нi y адным акне не гарэла святло.

Быy самы той час агульнага, здаровага сну, калi i «совы» – тыя, хто позна кладзецца, – палеглi yжо, i «жаyранкi» – тыя, хто рана yстае, – яшчэ не папрачыналiся.

Горад са сляпымi, нежывымi вокнамi – а як яны вяселяцца, калi y iх успыхне святло! – здаваyся нейкiм дзiyным, прывiдным i нерэальным – ён быy нiбы намаляваны. Яшчэ больш дзiyным i нерэальным здаyся яму свой дом, калi Жавейка на таксi пад’ехаy да яго з зусiм нечаканага боку – ад дзiцячага сада. Вялiзны дом, у якiм не свяцiлася нiводнае акно, выглядаy нежывым i халодным – нiбыта yсе яго жыхары цi то вымерлi, цi то выраклiся сваiх кватэр i пакiнулi гэты шэры, мокры гмах, якi стаяy зараз да вусцiшнасцi цiхi i непрыветлiвы.

Нават не верылася, што вось прачнуцца y iм людзi, – i ён ажыве: нехта старанна, да поту будзе выбiваць пярэсты дыван, нехта будзе крычаць з балкона: «Стасiк, Стасiк, куды ты пайшоy?», а на доyгай, ледзь не на yвесь дом, верандзе, якая зараз пустуе, зноy збяруцца гаваркiя жанчыны, якiм вельмi ж ужо трэба ведаць, хто куды iдзе i хто каго з сабою вядзе.

Вакзал крыху развеяy яго цяжкiя думкi, прытупiy боль. Таму ён, каб зноy не вярэдзiць душу, як толькi yвайшоy у кватэру, адразу ж пачаy распранацца. Пасля мулкай вакзальнай лаyкi прыемна было класцiся на свежыя, чыстыя просцiны, якiя yсё яшчэ, здаецца, пахлi Тонiнымi рукамi, а галава сама хiлiлася да мяккiх падушак, з якiх яшчэ не выветрыyся пах яе валасоy.

Ён заснуy хутка, як толькi лёг. Але yсё роyна сон быy трывожны, цяжкi. Пад самую ранiцу яго разбудзiy глухi стук, i Алег адразу ж здагадаyся, што гэта хляпнулi дзверы наверсе, у лейтэнантавай кватэры.

Нават не прыслухоyваючыся, ён ведаy: выйшла Тоня, яна спяшаецца на працу. I праyда, хутка па прыступках глухавата затукалi яе чаравiчкi – тук-тук-тук, тук-тук-тук…

На iхняй пляцоyцы тупат нiбы зацiх, i Алегу нават чамусьцi падумалася, што Тоня вось зараз зойдзе дадому, кiнецца яму на шыю, ён збегае наверх, забярэ Вовачку i yсё y iх пойдзе, як i раней.