Двое на вуліцы

Стаяy, як дурань, ля прахадной, думаy, куды падацца, цi рабiy выгляд, што i яму вельмi ж няма часу, што i яго нехта чакае, спяшаyся хутчэй развiтацца i таропка кiраваyся y якi-небудзь бок, а пасля, мiнуyшы завод, запавольваy хаду, апускаy галаву i цiха iшоy куды вочы глядзяць. Спадзяваyся сустрэць каго знаёмага. Але знаёмыя, як i таварышы па працы, таксама спяшалiся дамоy, да сваiх асветленых вокан. Яго ж вокны, Алег гэта добра ведаy, заyсёды будуць цёмныя, пакуль ён сам не асветлiць iх.

Прыходзiлi да яго з працы, супакойвалi, суцяшалi, спачувалi.

Але ён не любiy зараз спачуванняy i не даваyся на такiя гаворкi. Думаy, калi yжо балiць, дык няхай балiць толькi яму аднаму.

Заходзiy у кiнатэатры, але i там прахоплiваyся раптам недзе y канцы фiльма, i тады заyважаy, што ён нiчога не глядзiць i нiчога не yспрымае, а думае зноy жа толькi пра сваё.

Часам ён затрымлiваyся з тымi, хто не спяшаyся дадому, хто меy намер, як кажа Лясун, «уздаць на гарачае каменне».

Яны скiдвалiся – у каго што было y кiшэнях, iшлi y краму, бралi гарэлку i ехалi да яго дадому, уцякаючы ад сваiх жонак – у яго ж жонкi няма, нiхто не выганiць з хаты, не насварыцца, не будзе раздражнёна сноyдаць каля стала. Але гэта, як пасля стала зразумела, усё роyна не ратавала ад адзiноты. Хлопцы п’янелi хутка – закускi ж асаблiвай не было: дзе там тая закуска y халасцяка – i адразу ж пачыналi спачуваць яго гору.

– Слухай, а давай мы зараз падымемся наверх i паб’ём усе вокны y лейтэнанта, – прапаноyвалi адны.

– Ага, паб’ём вокны, а тваю жонку звяжам i дадому табе прынясём, – дадавалi iншыя.

Алег паблажлiва yсмiхаyся – ат, ведама, п’яныя. Ды яны i самi, ён разумеy, гаварылi гэта не сур’ёзна, а толькi, каб зрабiць яму прыемнае, а вось калi б ён папрасiy iх напраyду пайсцi i пабiць тыя вокны, яны, хутчэй за yсё, знайшлi б прычыну, каб адмовiцца.

Госцi, хоць i п’яныя, але yсё ж, калi цямнела, нервова паглядалi на гадзiннiкi, хапалiся за галовы:

– Ужо дзевяць гадзiн? Ай-яй-яй! Мая ж мяне i y хату не пусцiць.

– А мая yжо даyно, вiдаць, ля дзвярэй з качалкаю стаiць.

Яны па адным, па два знiкалi з хаты, i Алег урэшце зноy заставаyся адзiн у пустой i гулкай кватэры, за сталом, на якiм яшчэ дымiлiся y попельнiцах недакураныя цыгарэты.

Цяпер Алег нечакана для сябе адкрыy, што yсе людзi заyсёды кудысьцi спяшаюцца. Раней, калi спяшаyся i сам, ён гэтага не заyважаy.