Двое на вуліцы

Яны спускалiся y магазiн, бралi паyлiтэрку, сядзелi за сталом, «уздавалi», i яму рабiлася нiбыта i хораша – усё ж ён быy хоць пры нейкiм, але пры занятку. К вечару прыходзiла цiхая, сцiплая Лесунова жонка – яна yжо ведала, дзе шукаць мужа, – садзiлася з iмi за стол, выпiвала сваю кроплю гарэлкi, сядзела i yважлiва слухала. Захмялелы Лясун крыyляyся пры ёй, задаваyся, пакеплiваy з яе. Жанчына, не зважаючы на гэта, спрабавала спяваць не вельмi выразным голасам сваю любiмую песню «Стаю я на паyстаначку», з асаблiвым пачуццём выдыхаючы словы «дзе мае вясеннiя гады».

Лясун тады смяяyся:

– Во-во, i я ёй кажу: «Вось ты сядзiш тут, у хаце, „а мiма пра-ля-таюць паязды“». А яна чагосьцi злуецца.

Алегу гэта крыyлянне не падабалася, бо ён разумеy, што Лясун проста здзекуецца, нiбы помсцiць жонцы за тое, што яна старэйшая за яго гадамi.

– Ну i язва ж ты, Лёша, – кiдаy ён тады Лесуну, а сам абавязкова казаy што-кольвек прыемнае жанчыне.

Ён разумеy, што маладосць – усяго толькi часовая перавага, i хацеy растлумачыць гэта Лесуну, але yспамiнаy, што y iхняй сям’i гэтая перавага з гадамi будзе толькi расцi – жанчыны ж старацца хутчэй.

Лесунiха прыбiрала на кухнi, мыла посуд, паспявала нават, пакуль яны дапiвалi гарэлку, падмесцi y кватэры.

I калi Лесуны збiралiся дадому, Алегу рабiлася яшчэ болей тужлiва: жанчына, якая пабыла y яго халасцяцкай кватэры, зноy, сама сабою напамiнала яму, што людзi, як i yсё жывое на зямлi, створаны для таго, каб жыць парамi.

Ён зараз быy без пары. Ён зараз быy адзiн. І y яго кватэры цяпер жанчыны, апрача Лесуновай жонкi, можна лiчыць, не бывалi. Праyда, неяк раней, у нядзелю yвечары, прыйшла да яго суседка – яны жылi на адной пляцоyцы, ён так i зваy яе: «суседка злева» – маладая, ёмкая жанчына, якая была, вiдаць, гадоy на дзесяць маладзейшая за свайго мужа-п’янiцу, пра якога кабеты, што yвесь час сядзяць на верандзе, казалi: «Ай, i праyда, якi гэта Лене муж? Ён жа п’яны гадзiн у шэсць вечара як пачне падымацца на свой чацвёрты паверх, дык гадзiнам к дванаццацi толькi да сваiх дзвярэй дапаyзе».