Двое на вуліцы

Тыранам яна звала яго i тады, калi ён угаворваy яе, нават прымушаy есцi, калi сiлком паiy рознымi вiтамiннымi сокамi i адварамi – з шыпоyнiка, смароды цi з журавiн. Хiба ён мог нават падумаць, што вось пра тое, блазнотнае, можна будзе гаварыць потым як пра нейкую яго вiну?

А Кiрыкавы словы i зараз не давалi яму спакою – варушылiся, як мурашкi. Ён пакуль яшчэ не ведаy, цi сапраyды трэба бiць кожную жонку, але ведаy пэyна, што да жанчыны трэба адносiцца не так, як ён, – стражэй i ласкавей: жанчына yсё ж любiць, калi яе трымаюць у руках.

Алег адчуваy, што зараз ён адкрыy для сябе нешта дужа важнае, зразумеy нешта патаемнае y жанчыне – тое, што яна заyсёды стараецца схаваць, – але ад гэтага яму было яшчэ болей сумна.

* * *

У «палонцы» – так яны мiж сабою жартам называлi маленькае, светлае кафэ, з вялiзнымi, на yсю сцяну, вокнамi – было yжо шумна i весела. Нават адсюль, з вулiцы, праз незавешаныя шыбы – задымленыя цюлевыя фiранкi, мусiць, знялi, каб памыць, – было добра вiдаць, што там робiцца.

За сталом, у цэнтры, ужо сядзеy Лёша Лясун i, узняyшы yгору рукi, натхнёна трос у паветры сцiснутымi кулакамi. Ля яго цiха i абыякава куняy Кiрык – нiбы драмаy. Нават Радзiк быy тут – ён уважлiва слухаy Лесуна, а сам, прыткнуyшыся да стала неяк бачком – быццам прысеy толькi на хвiлiнку, – усё торгаyся, круцiyся як на iголках: было вiдаць, што пры першай жа зручнай магчымасцi ён падхопiцца з крэсла i пабяжыць да сваёй маладой жонкi.

Каля стала рассаджвалiся i iншыя субяседнiкi, а на стале стаялi yжо адкаркаваныя пляшкi.

Алег, пакуль яго не заyважылi з кафэ i не пачалi махаць яму рукамi, паказваючы на вольнае крэсла мiж iмi, хуценька адвярнуyся – паколькi ён бачыць iх, то i яны ж могуць убачыць яго, – паспешна, нават прыгнуyшыся, прабег паyз вокны: заходзiць у «палонку», дзе «плавалi» yжо сябры, яму не хацелася.

Жавейку надакучыла гарэлка i асаблiва п’яныя размовы y застоллях, калi yсiм здаецца, што яны вельмi разумныя, што яны гавораць нешта дужа важнае i тут, пры чарцы, робяць генiяльныя адкрыццi y навуцы i тэхнiцы, а назаyтра як нi натужваешся, каб успомнiць, пра што yчора гаварылi i што адкрывалi, апроч нейкiх банальных iсцiн, нiчога не прыходзiць на памяць.

Пасля yчарашняй п’янкi балела галава, сушыла y роце, да гэтай пары ён нiчога не еy i есцi пакуль што не хацелася. Ісцi дахаты таксама не было нiякага жадання, але ён прымушаy сябе перастаyляць ногi – спадзяваyся там крыху адпачыць, выспацца.