Двое на вуліцы

Бацька быy цёпла апрануты, ён размашыста шыбаваy па лужынах, а побач з iм у адным пiнжачку, без куртачкi бег малы – дождж лiy яму за каyнер, хлопчык уцягваy галаву y плечы i yсё стараyся глыбей у кiшэнi схаваць свае паакрэплыя на дажджы i холадзе рукi, усё спрабаваy нешта загаварыць да бацькi, але той маyчаy. Жавейка здзiвiyся, што y чалавека так i не з’явiлася жадання захiнуць малога хоць крысом блiскучага ад дажджу плашча, зашпiленага на yсе гузiкi, – нават башлык быy насунуты на галаву i завязаны пад барадою.

Вось тады, седзячы дома каля акна, ён глядзеy на халодную кроплю пад градуснiкам, на галавасцiкаy, якiя спяшалiся па шыбах немаведама куды, а перад вачыма y яго yсё стаялi тыя двое – бацька i сын.

А можа, той мужчына, якi вёy хлопчыка y дзiцячы сад, нiякi не бацька малому? А хто ж ён тады? Выпадковы чалавек? Прымак? Знаёмы? Сябра яго мацi на адну толькi ноч? А можа, усё ж бацька, але п’янiца? Не, на п’янiцу ён не падобны.

Жавейка бачыy – балазе дзiцячы сад у яго пад самымi вокнамi, – як п’яныя бацькi забiралi часам дадому дзяцей. Яны затульвалi малых ад ветру, захiналi лацвей у палiтончыкi, iшлi, хiстаючыся ва yсе бакi, iх заносiла, але яны yважлiва глядзелi, каб не наступiць малым на ногi, i моцна трымалi сына цi дачушку за ручаняткi: п’янiцы напачатку бываюць, дарэчы, вельмi чуллiвымi.

Жавейка сам сабе празваy гэтага мужчыну «мачахай», грэблiва yспамiнаy яго, асуджаy i разумеy, што ён дужа кепскi чалавек.

Бо калi б быy хоць крыху лепшы, то, не зважаючы на тое, кiм даводзiцца яму малы, абавязкова захiнуy бы хлопчыка ад дажджу.

Думаy i пра свайго сына. Як ён там? Хто яго водзiць зараз у сад? Хто забiрае дадому? Цi yспамiнае ён бацьку?

Вова снiyся яму зараз як не кожную ноч. I yдзень ён у многiх хлапчуках пазнаваy яго i гатовы быy бегчы за кожным, хто нават са спiны быy падобны на сына.

* * *

Яны жылi з жонкаю дружна i хораша.

Хоць пазнаёмiлiся зусiм выпадкова, сустракалiся таксама вельмi мала i да жанiцьбы, як кажуць, амаль што «не хадзiлi» – толькi пiсьмамi вiталiся, – але сям’я y iх атрымалася шчаслiвая.

А пазнаёмiлiся яны з Тоняю y дарозе.

Тады ён апошнi год служыy у армii i, атрымаyшы водпуск, ехаy дадому. Але раней чым заехаць да мацi, якая адна, чакаючы яго, жыла y вёсцы, ён рашыy паказацца сястры – Аленка выйшла замуж.