Двое на вуліцы

Але зараз i iхнiя песнi, i iхнi смех, i нават iхняя гiтара, якая, кепска наструненая, брынькала не дужа каб цiкава, нiбыта здалiлiся для iх дваiх; зараз усё гэта злiвалася y нейкi агульны, далёкi-далёкi шорах i патрэскванне: здавалася, што гэта недзе y другiм свеце шэпча – слоy не разабраць – радыёпрыёмнiк, якi нехта выключыy не да канца, i той усё яшчэ хрыпiць, абыякава змешваючы розныя хвалi.

Малыя таксама пасябравалi з цёцяю Тоняю. Ды так, што жанчыны, якiя зайшлi y вагон пасля, падумалi нават, што гэта яе дзецi.

I калi, развiтваючыся на бабулiным раз’ездзе, хлопчык вельмi лашчыyся да яе, а дзяyчынка не хацела злазiць з каленяy, калi Алег вёy пляменнiкаy да выхаду, ён чуy, як жанчыны, не хаваючыся, дзiвiлiся: «Глядзi ты, збыла yжо салдату сваiх дзяцей. Ды хутка як. А той, дурань, – за рукi i павёy».

Потым Тоня сама прызнавалася яму:

– Ведаеш, як ты адсланiy мае валасы, як убачыла я цябе – Бог мог, думаю, якi прыгажун сядзiць, якi бравы: усе грудзi y медалях! I яшчэ yбачыла, як да цябе малыя прылiплi i як ты yмееш з iмi забаyляцца, таксама падумала: Бог мой, во некаму такое шчасце на галаву звалiцца.

– I я пра шчасце yспомнiy, калi yбачыy цябе. Гляджу, як малыя мае да цябе горнуцца, i таксама думаю: во некаму жонка добрая будзе.

Таму Алег адразу ж, як толькi дэмабiлiзаваyся, пазванiy ёй па мiжгароднiм тэлефоне y студэнцкi iнтэрнат.

– Што ты робiш?

– Вучу стараславянскую мову. А ты?

– А я да вяселля рыхтуюся.

– Што, што? – крыху насцярожылася яна.

– Да вяселля, кажу, рыхтуюся. Самагонку ганю, шлюбны касцюм шыю – ведаеш, чорны такi, строгi, з беленькаю насовачкаю y кiшэньцы. Нiшто сабе атрымлiваецца, чуеш?

– А хто ж у цябе жэнiцца? – Тоня старалася гаварыць спакойна, але ён адчуваy, што яна напружана чакае яго адказу.

– Як хто? Сам!

Дзяyчына крыху памаyчала: навiна яе здзiвiла, i яна абдумвала, што гаварыць далей.

– Ну, а хто ж такая шчаслiвая? Тая, каго ты бярэш? – яшчэ больш насцярожана пыталася Тоня, а сама зноy жа думала, як сябе паводзiць, калi пачуе раптам iмя сваёй супернiцы.

– А ты спытайся y сябе самой, цi шчаслiвая ты.

– Чаму?

– Таму, што я з табою жанюся! – закрычаy ён колькi сiлы y трубку.

Яна засмяялася.

– Бог мой, ён рыхтуецца да вяселля, шые сабе шлюбны касцюм, а я, яго нарачоная, нiчога пра гэта не ведаю.

– Дык вось я i званю, каб сказаць, што ты выходзiш за мяне замуж.