Сұлушаш

Шуылдап өзен үсті əнге толды,

Бүгінгі шат көңілді құс та білді,

Бөлмеуге екі жастың əңгімесін,

Басылып жел жадырап болды тымық,

Жарыса аққан өзен мөлдірленіп,

Сыр бермей күп-күрең боп қалды тұнып.

Сөйлесе Қайсар қандай тілге шебер:

– «Арулар, сөзім мақұл көрінсе егер,

Сұлу менен Алтайды оңашаға

Жіберейік, кешіксек біреу көрер.

Ойнап-күліп бір жерде думан қылып,

Бұл ара емес отырып орын тебер».

Арулар айтқан сөзді қабыл алды,

Бөлініп бір тасалы жерге барды.

Қайсар да оларменен бірге кетіп,

Сұлушаш Алтайменен жеке қалды.

Екеуі сол арада құшақтасты,

Жамылып үстеріне жасыл талды.

Үстінен қошаметтеп ұшты аққу,

«Қайырлы болсын» – айтып шырқап əнді.

Сығалап сұлу күн де күлімдеді,

Жел сыбырлап құлаққа күбірледі,

Қосылған жас жүрекпен қоса қабат,

Талдардың жапырағы дірілдеді.

Өзеннің қабағында қоңыр қаздар.

«Мұншама құмарланған бұл кім?!» деді.

Қарақат төне қарап мөлдіреді,

Жасыл жапырақ перде боп желбіреді.

Тал ішінде қызарып шыққан гүлдер

Шайқалып нарттай жанып үлбіреді.

Шықтар күмістей боп, жарқ-жарқ тамып,

Əр жерде бір мөлтілдеп селдіреді.

Бұтаққа қонып алып бұлбұл сайрап,

Ұзақ болсын қуаныш, сүю деді.

Бұлардан басқа, сүйген қос жүректі

Жалғыз-ак, қиядағы күн біледі.

Жүректің жалындарын басып енді,

Екеуі құшақтасып түрегелді.