Сұлушаш

Қыбырлап қызыл ерні тоңғандай боп,

Қабақта қимылдады қара қасы.

Əке де, шеше де жау, туған да жау,

Бар сенгені Алтайдың қара басы.

Неге екенін білмейді өзі-дағы,

Əйтеуір ауды соған ықыласы.

«Алтайжан, қайтемін!» – деп құшақтады,

Оралып мойынына жібек шашы.

Алтайдың мына сөзге мұздап іші,

Құбылып қырық түрленіп сұрша түсі,

Аузына айта-тұғын түк сөз түспей,

Дей берді:

– «Құда болған қандай кісі?»

– «Ол атақты Байбосын, ұлы жүзде

Билік құрып аюдай батқан тісі.

Оған жесір бермеуге, теңгермеуге

Үш жүзде де келмейді жанның күші.

Байбосынның жұмсары кектескенге, –

Шоқпарлы қол, сүйреген найза ұшы!»

– «Енді білдім, Сұлушаш, енді білдім!..

Қармағына түсіпсің мықты дүрдің.

Ол қармақтан құтқарып алу үшін

Қолынан не келеді мендей «құлдың!»

Мен жанымды қиямын құтқаруға,

Дерлік болсаң егерде «көзді жұмдым!»

Əкеңнің төрт құбыласы түгел дерлік,

Тізесін дəу-перінің бүгер дерлік,

Тік тұрса төбесімен көкті сүйеп,

Қолымен қос бүйірін тірер дерлік.

Сені берген қайының Байбосын да,

Үйретіп жолбарысты шідерлерлік.

Азуы алты қарыс өңшең аю,

Оңайлықпен бере ме бізге теңдік.

Мұндай іске бел байлап, көз жұмғанда,

Қайратыңнан тысқары керек ерлік.

Конец ознакомительного фрагмента.

Текст предоставлен ООО «Литрес».

Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию (https://www.litres.