Қара сөз

Қара халық менің сонша үйім бар, сонша ауыл-аймағыммен сойылыңды соғайын, дауыңды айтайын деп, қай көп бергенге партиялас боламын деп, құдайға жазып, жатпай-тұрмай салып жүріп басын, ауылын, қатын-баласын сатып жүр. Осы бір ұры, бұзақы жоғалса, жұртқа ой да түсер еді, шаруа да қылар еді.

Бай барын бағып, кедей жоғын іздеп, ел секілденіп талапқа, тілеуге кірісер еді. Енді жұрттың бәрі осы екі бүлік іске ортақ, мұны кім түзейді? Анттың, серттің, адалдықтың, ұяттың бір тоқтаусыз кеткені ме? Ұрыны тыю да оңай болар еді, бірақ осы бұзақының тіліне еретұғын, азатұғын байларды кім тыяды?

XII СЃУ©Р·

Кімде-кім жақсы-жаман ғибадат қылып жүрсе, оны ол ғибадаттан тыюға аузымыз бармайды, әйтеуір жақсылыққа қылған ниеттің жамандығы жоқ қой дейміз.

Р›У™РєРёРЅ, сондай адамдар толымды ғибадатқа ғылымы жетпесе РґРµ, қылса екен. Бірақ РѕРЅС‹ТЈ екі шарты бар, СЃРѕРЅС‹ білсе екен. У?уелі – иманның иғтиқатын махкамлемек керек, екінші – үйреніп жеткенше РѕСЃС‹ РґР° болады Т“РѕР№ демей, үйрене берсе керек. РљС–РјРґРµ-РєС–Рј үйреніп жетпей жатып, үйренгенін Т›РѕР№СЃР°, РѕРЅС‹ құдай Т±СЂРґС‹, ғибадаты ғибадат болмайды. РЈР°-Р»У™РєРёРЅ, РєС–РјРґРµ-РєС–Рј иманның неше РЅУ™СЂСЃРµ Р±С–СЂР»У™РЅ РєУ™РјУ™Р»У™С‚ табатұғынын білмей, қанша жерден бұзылатұғынын білмей, басына шалма орап, бірәдар атын көтеріп, оразашыл, намазшыл болып жүрген көңілге қалың бермей тұрып, жыртысын салғанға ұқсайды.