Қара сөз

Сонда мен ойлаушы едім: ей, құдай-ай, бізден басқа халықтың бәрі антұрған, жаман келеді екен, ең тәуір халық біз екенбіз деп, әлгі айтылмыш сөздерді бір үлкен қызық көріп, қуанып күлуші едім.

Енді қарап тұрсам, сарттың екпеген егіні жоқ, шығармаған жемісі жоқ, саудагерінің жүрмеген жері жоқ, қылмаған шеберлігі жоқ.

Өзіменен У©Р·С– У™СѓСЂРµ болып, біріменен Р±С–СЂС– ешбір шаһары жауласпайды! Орысқа қарамай тұрғанда қазақтың өлісінің ахиреттігін, тірісінің РєРёС–РјС–РЅ СЃРѕР» жеткізіп С‚Т±СЂРґС‹. У?РєРµ балаға қимайтұғын малыңды кірелеп СЃРѕР» айдап кетіп С‚Т±СЂРґС‹ Т“РѕР№. Орысқа қараған СЃРѕТЈ РґР°, орыстың өнерлерін бізден олар РєУ©Рї үйреніп кетті. Үлкен байлар РґР°, үлкен молдалар РґР°, ептілік, қырмызылық, сыпайылық – Р±У™СЂС– соларда. Ноғайға қарасам, солдаттыққа РґР° шыдайды, кедейлікке РґРµ шыдайды, қазаға РґР° шыдайды, молда, медресе сақтап, РґС–РЅ күтуге РґРµ шыдайды. Еңбек қылып, мал табудың РґР° Р¶У©РЅС–РЅ солар біледі, салтанат, әсем РґРµ соларда. РћРЅС‹ТЈ малдыларына, құзғын тамағымыз үшін, Р±С–СЂС–РјС–Р· жалшы, Р±С–СЂС–РјС–Р· Т›РѕС€ алушымыз. Біздің РµТЈ байымызды: «сәнің шақшы аяғың Р±С–Р»У™РЅ пышыратырға қойған РёРґУ™РЅ С‚ТЇРіС–Р», шық, сасық казақ», – деп үйінен қуып шығарады. РћРЅС‹ТЈ Р±У™СЂС– – Р±С–СЂС–РЅ-Р±С–СЂС– қуып Т›РѕСЂ болмай, шаруа қуып, өнер тауып, мал тауып, Р·РѕСЂ болғандық әсері. Орысқа айтар СЃУ©Р· РґРµ жоқ, Р±С–Р· құлы, РєТЇТЈС– құрлы РґР° жоқпыз.